فصل دوم : از مدينه تا مكّه
2 / 1 ديدن پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در خواب به هنگام وداع با قبر ايشان
90 . الأمالى ، صدوق - به نقل از عبد اللَّه بن منصور ، از امام صادق ، از پدرش ، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام - : چون شب شد ، [ حسين عليه السلام ] براى وداع با قبر پيامبر صلى اللَّه عليه و آله به مسجد النبى رفت . چون نزديك قبر شد ، نورى از داخل درخشيد و وى به جاى خود باز گشت .
چون دومين شب رسيد ، به مسجد رفت تا با قبر ، وداع كند . به نماز ايستاد و نماز را طولانى كرد . در حال سجده ، خواب ، او را ربود . پيامبر صلى اللَّه عليه و آله نزد او آمد . حسين عليه السلام را به آغوش گرفت و او را به سينه چسبانيد و شروع كرد ميان چشمان او را بوسيدن و مىفرمود : « پدرم به فدايت ! مىبينم كه در ميان گروهى از اين امّت ، در خون خود غلتيدهاى ، در حالى كه اميد شفاعت مرا نيز دارند ! آنان را نزد خداوند ، بهره و نصيبى نيست . فرزندم ! تو نزد پدر و مادر و برادرت مىآيى - و آنان شيفته ديدار تو اند - و براى تو در بهشت ، جايگاههايى است كه جز با شهادت ، بِدان دست نمىيابى » .
حسين عليه السلام با گريه از خواب ، بيدار شد و نزد خاندان خود آمد و خواب را براى آنان بازگو كرد و با آنان وداع نمود . « 1 »
هامش
( 1 )
لَمّا أقبَلَ اللَّيلُ راحَ [ الحُسَينُ عليه السلام ] إلى مَسجِدِ النَّبِيِّ صلى اللَّه عليه و آله لِيُودِّعَ القَبرَ ، فَلَمّا وَصَلَ إلَى القَبرِ سَطَعَ لَهُ نورٌ مِنَ القَبرِ ، فَعادَ إلى مَوضِعِهِ .
فَلَمّا كانَتِ اللَّيلَةُ الثّانِيَةُ راحَ لِيُوَدِّعَ القَبرَ ، فَقامَ يُصَلّي فَأَطالَ ، فَنَعَسَ وهُوَ ساجِدٌ ، فَجاءَهُ النَّبِيُّ صلى اللَّه عليه و آله وهُوَ في مَنامِهِ ، فَأَخَذَ الحُسَينَ عليه السلام وضَمَّهُ إلى صَدرِهِ ، وجَعَلَ يُقَبِّلُ بَينَ عَينَيهِ ، ويَقولُ : بِأَبي أنتَ ، كَأَنّي أراكَ مُرَمَّلًا بِدَمِكَ بَينَ عِصابَةٍ مِن هذِهِ الامَّةِ ، يَرجونَ شَفاعَتي ، ما لَهُم عِندَ اللَّهِ مِن خَلاقٍ . يا بُنَيَّ ، إنَّكَ قادِمٌ عَلى أبيكَ وامِّكَ وأخيكَ ، وهُم مُشتاقونَ إِلَيكَ ، وإنَّ لَكَ فِي الجَنَّةِ دَرَجاتٍ لا تَنالُها إلّا بِالشَّهادَةِ . فَانتَبَهَ الحُسَينُ عليه السلام مِن نَومِهِ باكِياً ، فَأَتى أهلَ بَيتِهِ فَأَخبَرَهُم بِالرُّؤيا ووَدَّعَهُم 91
( الأمالى ، صدوق : ص 216 ح 239 ، بحار الأنوار : ج 44 ص 312 ح 1 ) .