تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نقش شيعه در تاريخ نگارى اسلامى ( فارسى ) — صفحة 144

مساهمون:

ص١٤٤
« كذب من زعم انه يحبني و يبغضك ، ألا من احبك فقد احبني و من احبني فقد احب الله و من احب الله ادخله الجنه ، و من ابغضك فقد ابغضني و من ابغضني ابغضه الله و من ابغضه الله ادخله النار » . « 1 » پيرو اين سخن پيامبر ( ص ) ، صحابه حضرت ، مؤمن و منافق را با معيار حب و بغض على ( ع ) مىشناختند . « 2 »

و ) مراجعه نكردن به مصادر اصلى و دست اول

نويسنده اين كتاب در بسيارى موارد زحمت تحقيق و جست‌وجو درباره مواد استنادى را به خود نداده و به مصادر اصلى مراجعه نكرده ، بلكه از كتاب‌ها و بيشتر ، پايان‌نامه‌هاى وهابيان بهره برده و به همان‌ها يا با واسطه ، به منابع آنها ارجاع داده است . دقت در پاورقىهاى كتاب او نشان مىدهد كه نورولى در موضوع‌هاى گوناگون ، پژوهش‌ها و پايان‌نامه‌هاى دانشجويان وهابى را مبناى ارزيابى و نتيجه‌گيرى قرار داده است . براى روشن‌شدن ابعاد اين شيوه ، چند نكته را در ادامه بيان مىكنم : - در بحث عدالت صحابه و ديدگاه شيعه درباره آن ، به پايان‌نامه « عبدالقادر عطا » با نام « موقف الشيعة الاثنى عشرية من الصحابه » تكيه كرده است « 3 » ؛ - در بحث بيعت على ( ع ) ، از پايان‌نامه « عبدالحميد فقيهى » با عنوان « خلافة على بن ابىطالب » بهره برده است « 4 » ؛
هامش
( 1 ) . براى اطلاع از مجموع تعابير ر . ك : تاريخ مدينة دمشق ، ج 42 ، صص 266 - 293 . ( 2 ) . السنن ترمذى ، ج 5 ، ص 298 ؛ انساب الاشراف ، بلاذرى ، ص 96 ؛ تذكرة الحفاظ ، ج 2 ، ص 673 ؛ تاريخ مدينة دمشق ، صص 285 - 289 . ( 3 ) . ص 27 . ( 4 ) . ص 338 .