از ابتدا تا انتها بر اين اساس داورى كرده است . « 1 » وى حتى تشيع كسانى را كه از آنان نام برده ، اثبات نكرده است و هر فردى به صرف اندك اتهام رجاليان سنى ، شيعه انگاشته شده ، تا روايات او جعلى تلقى شود .
به هيچ روى نمىتوان برخى افرادى را كه در فهرست او و در شمار راويان و مورخان شيعه قرار گرفتهاند ، شيعه ناميد . اما آنان اخبارى را گزارش كردهاند كه به مذاق پيروان اين نحله خوش نمىآيد و از اين رو آنان بايد راهى براى طرد آن گزارشها بيابند . « 2 » نويسنده در صفحه چهار كتاب تصريح كرده است « 3 » كه از دو منظر وارد پژوهش خواهد شد ؛ نخست از منظر ناقل روايت و دوم محتواى روايت . اما كاملًا ناشيانه هدف درونىاش را فاش كرده و همواره فقط محتواى روايت را معيار بازشناسى و ارزيابى قرارداده است . « 4 » او شيوه پژوهشش را چنين بيان مىكند كه
هامش
( 1 ) . اصولًا عناوينى كه او براى موضوعات پژوهشش برگزيده حاكى از پيشداورى اوست . همانند : أثر التشيع على الروايات فى بعض الاحداث التاريخية فى العصر النبوى و الخلافة الراشده ، أثر التشيع فى روايات العهد النبوى و خلافة ابىبكر ، فى روايات خلافة عثمان ، فى روايات خلافة على ( ع ) ، فى روايات خلافة معاويه و يزيد ، فى روايات بعض الاحداث فى بقية خلفاء بنىاميه ، الفتنة و مقتل عثمان ، و بيش از همه غالى ، جاعل و دروغگو ناميدن شيعيان اثنى عشرى .
( 2 ) . همانند « بريدةبنسفيان اسلمى » ( م . محدود 130 ه . ق ) كه فتح خيبر به دست على ( ع ) ، پس از ناكامى ابوبكر و عمر ، و تبعيد ابوذر را گزارش كرده است ؛ « عوفبنابىجميله اعرابى » ( م . 146 ه . ق ) كه حديث غدير ، ليلة المبيت ، كشتهشدن زبير و برخى اخبار ديگر را نقل كرده ؛ « ابنخراش عبدالرحمن مروزى » ( م . 283 ه . ق ) كه حديث « لانورث ماتركناه صدقه » را باطل شمرده ؛ « واقدى » ( م . 207 ه . ق ) كه اخبار بسيارى درباره صحابه و خلفا دارد . ر . ك : اثر التشيع ، صص 107 ، 140 ، 157 و 186 .
( 3 ) . در صفحه 8 نيز به نوعى همين عقيده را تكرار كرده است .
( 4 ) . نيز ر . ك : صفحه 115 كه وجود برخى الفاظ و قدح صحابه در روايات « عبدالعزيز جوهرى » را از دلايل تشيع او دانسته است .