« حاكم نيشابورى محمد بن محمد بن عبدالله بن محمد بن حمدويه معروف به ابنالبيع » ( م . 405 ه . ق ) را نام برده است .
باب سوم شامل دو فصل درباره مورخان شيعه است :
فصل نخست درباره مورخان غالى شيعه است كه در اين فصل تنها « احمد بن ابىيعقوب اسحاق بن جعفر بن وهب يعقوبى » ( م . 292 ه . ق ) و « على بن حسين بن على مسعودى » ( م . 346 ه . ق ) را نام برده است ؛
فصل دوم ، مورخان متهم به تشيع است كه وى از « ابناعثم احمد بن اعثم بن نذير كوفى » ( م . اوايل قرن 4 ) و « ابوالفرج على بن حسين بن محمد اصفهانى » ( م . 356 يا پس از 360 ه . ق ) ياد كرده است ؛
باب چهارم : شامل سه فصل درباره تأثير شيعه بر اخبار تاريخى دوره پيامبر ( ص ) و خلفاى نخستين است . نورولى موضوعات اين اخبار را چنين دستهبندى كرده است :
فصل نخست : نقش شيعه در روايات عهد نبوى ( ص ) و خلافت ابوبكر ، شامل : مؤاخات بين پيامبر ( ص ) و على ( ع ) ، غديرخم ، سقيفه و بيعت ابوبكر ، جيش اسامه و قيام رده . نورولى از دوره خليفه دوم و سوم ، فقط شوراى عمر را با ماجراى قتل عثمان در يك فصل ارزيابى كرده است ؛
فصل دوم : نقش شيعه در روايات دوره عثمان ، شامل ماجراى شورا و كشتهشدن عثمان ؛
فصل سوم : نقش شيعه در روايات دوره امام على ( ع ) ، شامل بيعت با امام ، جنگ جمل ، جنگ صفين و ماجراى حكميت ، جنگ نهروان و شهادت حضرت .
نقش شيعه در تاريخ نگارى اسلامى ( فارسى ) — صفحة 104
مساهمون: محمد غفورى
ص١٠٤