باب دوم سه فصل دارد :
فصل نخست درباره راويان متهم به تشيع است ؛ مانند « عبدالله بن شريك بن عدى عامرى كلابى » ( م . پس از 100 ه . ق ) ، « سلمة بن كهيل ابن حصين حضرمى » ( 44 - 121 ه . ق ) ، « أجلح بن عبدالله بن حجيه كندى » ( م . 125 ه . ق ) ، « سليمان بن قَرم بن معاذ تميمى ضبى » ( م . پس از 100 ه . ق ) ، « جميع بن عمير بن عفاق تيمى » ( تابعى ) ، « عبدالملك بن أعين » ( م . بين 121 - 130 ه . ق ) ، « موسى بن قيس فراء حضرمى » ( م . بين 136 - 158 ه . ق ) ، « فطر بن خليفه مخزومى » ( م . 155 / 156 ه . ق ) و « عبيدالله بن موسى بن ابىالمختار باذام عبسى » ( م . 213 ه . ق ) .
فصل دوم درباره اخباريان متهم به شيعهگرى است كه « ابان بن تغلب ربعى كوفى » ( م . 140 / 141 ه . ق ) ، « محمد بن عمر واقدى » ( م . 207 ه . ق ) ، « عبدالرزاق بن همام صنعانى » ( م . 211 ه . ق ) و « ابنعقده ابوالعباس احمد بن محمد بن سعيد كوفى » ( م . 333 ه . ق ) از اين افرادند .
فصل سوم درباره راويان ، اخباريان و مورخانى كه متهم به شيعه بوده ، اما قطعاً سنىاند . او در اين فصل « عمار بن معاويه دهنى » ( م . 133 ه . ق ) ، « محمد بن اسحاق بن يسار مطلبى » ( م . 151 / 153 ) ، « سفيان ثورى » ( م . 161 ه . ق ) ، « ابنمدينى على بن عبدالله بن جعفر بن نجيح سعدى » ( م . 234 ه . ق ) ، « نصر بن على بن نصر جهضمى » ( م . 250 ه . ق ) ، « محمد بن على بن حمزة بن حسين علوى » ( م . 286 / 287 ه . ق ) ، « احمد بن شعيب بن على نسائى » ( م . 303 ه . ق ) ، « محمد بن جرير بن يزيد طبرى » ( م . 310 ه . ق ) ،
نقش شيعه در تاريخ نگارى اسلامى ( فارسى ) — صفحة 103
مساهمون: محمد غفورى
ص١٠٣