جئنا لنحالفكم على عداوة محمّد و قتاله .
يهوديان قرار گذاشتند تا با سران بتپرست قريش به خانهء كعبه روند . زير پردههاى كعبه ، در حالى كه پهلوهايشان به هم چسبيده بود ، سوگند ياد كردند كه هيچيك از آنها ديگرى را رها نكند و تا آخرين نفر كه زنده ماند ، بر دشمنى با محمّد هماهنگ و متّحد باشد . » « 1 » پس از انعقاد اين پيمان در مكّه ، قريش و يهود متّفقاً براى متّحدكردن قبايل و طوايف مختلف عرب بر عليه محمّد صلى الله عليه و آله و تدارك يك هجوم همگانى كارساز و نهايى به مدينه ، وارد كار شدند و با اميد و غرور و كبرِ ناشى از پيروزى در احد و ترس ناشى از اشاعهء روزافزون تعاليم محمّد صلى الله عليه و آله تلاش وسيعى را آغاز كردند . واقدى مىنويسد :
« يهوديان نزد بنوسليم آمدند و وعده كردند كه چون قريش حركت كند ، آنها هم همراهشان بيرون روند . »
از سوى ديگر « قريش » بههمراه « بنواسد » ، « بنوفزاره » ، « اشجع » و « بنومرة » به تحكيم نيرو مبادرت ورزيدند .
ابناسحاق جمع كلّ نيروهاى مهاجم را دههزار نفر دانسته است « 2 » و از آمار تفكيكى آن گزارشى نمىدهد ؛ ولى واقدى با تأييد رقم دههزار نفر ، به تفكيك به ذكر اسناد مربوط به بعضى از قبايل شركتكننده در نبرد و رقم نيروهاى شركتكننده از هر قبيله پرداخته است كه ذيلًا به آن اشاره مىشود :
1 - « و خرجت قريش و من تبعها من أحابيشها » 4000 نفر
2 - « و بنو سليم يومئذ » 700 نفر
3 - « و خرجت أشجع و قائدها مسعود بن رُخَيله » 400 نفر
4 - « و خرج الحارث بن عوف يقود قومه بنيمُرّه » 400 نفر
هامش
( 1 ) . « مغازى » ، ج 2 ، ص 442 . متن عربى و ترجمهء پارسى ، ج 2 ، ص 330
( 2 ) . « السيرة النّبويه » ، ج 3 ، ص 230