حلبى نظر داده كه مراسم برگزارى نماز ظهر بعد از خاتمهء نبرد بوده است و به جاى آوردن نماز به صورتِ نشسته ، به علّت جراحتها و دردهاى شديدى بود كه پيامبر و ديگر مسلمانان به آن دچار بودند . « 1 » شدّت درد جراحتها را بهخوبى مىتوان از لابلاى اسناد واقعهء احد دريافت نمود :
نورالدّين سمهودى به سلسله اسناد تاريخى ابنشبّه كاملًا اطمينان دارد كه :
« ان النبيّ - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - في المسجد الصغير الذي باحد في شعب الجرار على يمينك لازقاً بالجبل » « 2 » و « مطرى » با توجّه به اين گفته كه :
« ان النبيّ صلى فيه الظهر و العصر يوم أُحُد بعد انقضاء القتال »
تلويحاً بر ارزش تاريخى چنين مكانى صحّه گذاشته و اهميّت داده است ؛ خاصه آنكه در صفحهء 930 از همان مأخذ ، به ابننجّار ايراد گرفته كه چرا گفته است :
« و مسجد يذكرون انه صلى فيه »
در حالى كه سند مسجد را به خوبى مىتوان از روايت ابنشبّه قبول كرد كه آورده است :
« أمّا المسجد قد ثبت النقل به من رواية ابن شبه كما سبق لكن لم يقف عليه ابن النجار » .
« وجود مسجد در آن محل ، بنابر روايت ابنشبه كه ذكر گرديد - به اثبات مىرسد ، اما ابننجار چنين روايتى را متذكر نشده است . »
هامش
( 1 ) . « السيرة النّبويه » ، مجلّد الثّانى ، ص 521
( 2 ) . « پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در مسجد كوچكى كه در احد و در شِعب ( درهء ) جزار ، و در جانب راست كوه قرار دارد ، نماز گزارد » . نك : « وفاء الوفا بإخبار دارالمصطفى » ، جزء 3 ، ص 848 . نك : رافع بن خديج