« المغانم » ( صص 440 ، 318 ) آورده ، مسلّم است كه :
« أقطع النّبيّ عليّاً - رضياللَّه عنه - أربع أرضين الفقيرين و بئر قيس و الشجرة » . « 1 » بنابر اين ، منطقهء شجره از مناطق كشاورزى بوده و بىترديد علىبن ابىطالب در آنجا چاههايى زده بود كه به آبيارى مزارع بينجامد و شهرت آبار على نمىتواند غير از اين مُستند ، دليل تاريخى - جغرافيايى ديگرى داشته باشد .
پ : بناى مسجد شجره
با مراجعه به منابع و مُستندات دو بخش الف / ب معلوم مىگردد كه مسجد الشجره ( / مسجد ذوالحليفه ) در همان دهههاى نخست تاريخ اسلامى ، به صورت مشخّص و بنايى معيّن در آمده بود .
تأمّل بر احاديث و مستندات آوردهشده از ابنعمر ، انس بن مالك و امام جعفربن محمّد الصّادق عليه السلام و . . . و يا نوشتههاى مورّخان و سياق كلام حديثشناسان ، به روشنى از بنا و نماى ساختمانِ بنا شده در مكان درخت سمره به عنوان مسجدى مشهور حكايت مىكند .
كتاب المناسك و اماكن طرق الحج و معالم الجزيره ، ( ص 428 ) ، كه مسلّماً در قرن سوم هجرى تأليف شده است ، در خصوص ذوالحُليفه ، از بناى دو مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله چنين ياد مىكند كه :
« المسجد الكبير الّذي يحرم النّاس منه و هو على يمين المصعد و الآخر مسجد المعرّس و هو دون مصعد البيداء » . « 2 »
هامش
( 1 ) . پيامبر صلى الله عليه و آله چهار قطعه زمين به على بخشيد كه عبارت است از الفقيرين و چاه قيس و الشجره . . . » .
( 2 ) . « مسجد بزرگى است كه مردم از آنجا احرام مىبندند و در قسمت راست المصعد است و ديگرى مسجد المعرس است كه آن سواى مصعد البيدا است . »