فصل نهم : مسجد اجابه
الف : دعا و اجابت
طايفهء « بنومعاوية بن مالك بن عوف بن عمرو بن عوف » قبل از اسلام ، در شرق يثرب منزل گزيدند . اين طايفه از اوس ، غير از طايفهء معاوية بن عمر بن مالك بن نجار و « بنوحديله خزرجى » است ، كه در كنار چاه حاء به سر مىبردند .
انصار بنومعاويه كه شخصيّتهاى برجستهاى چون جَبْر بن عتيك و حارث بن قيس و مالك بن نميله . . . در ميان ايشان مىزيست ، در زمان حيات پيامبر صلى الله عليه و آله در شهرك خود مسجدى برپا نمودند كه به سنّت اوليّه ، نام آن را با عنايت به نام طايفهء خود ، « بنومعاويه » مىخواندند ؛ تا اينكه :
1 . مسلم در صحيح « 1 » به نقل از ابوبكر بن ابىشيبه و او از عبداللَّه بن نُمَير ، به روايت از عامربن سعد ، اين واقعهء تاريخى - دينى را ثبت كرده است كه :
« إنّ رسول اللَّه أقبل ذات يوم من العالية حتّى إذا مرّ به مسجد بنيمعاوية ، دخل فركع ركعتين و صلّينا معه و دعا ربّه طويلًا . ثمّ انصرف إلينا فقال - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - : سألت ربّي ثلاثاً فأعطاني اثنتين و منعني واحدة سألت ربّي أن لايُهْلك أمّتي بالسَّنة فأعطانيها و فسألته أن لا يهلك أمّتي بالغرق
هامش
( 1 ) . صحيح مسلم ، كتاب الفتن و شرح النووى ، جزء 18 ، ص 14