جرم بزرگى كه يهوديان خيبر داشتند ، اين بود كه تمام قبايل عرب را براى كوبيدن حكومت اسلام تشويق كردند ، و سپاه شرك با كمك مالى يهوديان خيبر ، در يك روز از نقاط مختلف عربستان حركت كرده خود را به پشت مدينه رسانيدند . در نتيجه ، جنگ احزاب كه شرح آن را خواندهايد ، رخ داد ؛ و سپاه مهاجم با تدابير پيامبر صلى الله عليه و آله و جانفشانى ياران او ، پس از يك ماه توقف در پشت خندق ، متفرق شدند و به وطن خود - از آن جمله يهوديان خيبر به خيبر - بازگشتند و مركز اسلام آرامش خود را بازيافت .
ناجوانمردى يهود خيبر ، پيامبر صلى الله عليه و آله را بر آن داشت كه اين كانون خطر را برچيند ، و همهء آنها را خلعسلاح كند . زيرا بيم آن مىرفت كه اين ملت لجوج و ماجراجو ، بار ديگر با صرف هزينههاى سنگين ، بتپرستانِ عرب را بر ضد مسلمانان برانگيزند ، و صحنهء نبرد احزاب بار ديگر تكرار شود . به خصوص كه تعصب يهود نسبت به آئين خود ، بيش از علاقهء مردم قريش به بتپرستى بود ، و براى همين تعصب كور بود كه هزار مشرك اسلام مىآورد ، ولى يك يهودى حاضر نبود دست از كيش خود بردارد !
بهترين موقعيت براى اين كار همين موقع بود . زيرا ، فكر پيامبر صلى الله عليه و آله با بستن پيمان حديبيه ، از ناحيهء جنوب ( قريش ) آسوده بود . وى مىدانست كه اگر دست به تركيب تشكيلات يهود بزند ، قريش دستِ كمك به سوى يهود دراز نخواهد كرد و براى جلوگيرى از كمك كردن ساير قبايل شمال ، مانند تيرههاى « غطفان » كه همكار و دوست خيبريان در جنگ احزاب بودند ؛ نقشهاى داشت كه بعداً خواهيم گفت .
روى اين انگيزهها ، پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله فرمان داد كه مسلمانان براى تسخير آخرين مراكز يهود در سرزمين عربستان ، آماده شوند و فرمود : فقط كسانى مىتوانند افتخار شركت در اين نبرد را به دست آورند كه در صلح « حديبيه » حضور داشتهاند ، و غير آنان مىتوانند به عنوان داوطلب شركت كنند ، ولى از غنائم سهمى نخواهند داشت . پيامبر صلى الله عليه و آله « غيلهء ليثى » را جانشين خود در مدينه قرار داد ، و پرچم سفيدى به دست على عليه السلام داد و فرمان حركت صادر نمود . براى اين كه كاروان
فرازهايى از تاريخ پيامبر اسلام ( فارسى ) — صفحة 390
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٣٩٠