31 كانون خطر يا دژ آهنين خيبر
روزى كه ستارهء فروزان اسلام در سرزمين « مدينه » درخشيد ، ملت يهود بيش از قريش ، عداوت پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان را به دل گرفتند ، و با تمام دسيسهها و قواى خود ، بر كوبيدن آن كمر بستند .
يهوديانى كه در مدينه و اطراف آن سكونت داشتند ، به سرنوشت شومى كه نتيجهء مستقيم اعمال و حركات ناشايسته خود آنها بود ، دچار شدند . گروهى از آنها اعدام و برخى مانند قبيلههاى « بنى قينقاع » و « بنى النضير » ، از سرزمين مدينه رانده شدند و در « خيبر » و « وادى القرى » و يا « اذرعات شام » سكونت گزيدند .
جلگهء وسيع حاصلخيزى را كه در شمال مدينه ، به فاصلهء سى و دو فرسنگى آن قرار دارد ؛ « وادى خيبر » مىنامند و پيش از بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله ، ملت يهود براى سكونت و حفاظت خويش در آن نقطه ، دژهاى هفتگانهء محكمى ساخته بودند . از آنجا كه آب و خاك اين منطقه براى كشاورزى آمادگى كاملى داشت ؛ ساكنان آنجا در امور زراعت و جمع ثروت و تهيه سلاح و طرز دفاع ، مهارت كاملى پيدا كرده بودند ، و آمار جمعيت آنها بالغ بر بيست هزار بود ، و در ميان آنها مردان جنگاور و دلير فراوان به چشم مىخورد . « 1 »
هامش
( 1 ) . « سيرهء حلبى » ، ج 3 / 36 ؛ « تاريخ يعقوبى » ، ج 2 / 46 .