سال 66 ه . ق را تاريخ آن دانستهاند . « 1 »
در جبهه باطل ، بزرگان بنياميه و عاملان قتل امام حسين ( ع ) حاضر بودند . افرادى مانند ابن زياد كه كردارش بر هيچكس پوشيده نيست ، « حصين بن نمير » ، كه مانع شد امام از فرات آب بردارد و كسى كه روز عاشورا تيرى به دهان مبارك امام حسين ( ع ) افكند و امام او را نفرين كرد ، « شرحبيل بن ذى الكلاع » از ديگر معاندان خاندان پيامبر بود . در جبهه حق ، شخصيت برجسته ابراهيم ، فرزند مالك اشتر قهرمان بود كه براى انتقام خون امام حسين ( ع ) قيام كرده بود .
ابراهيم شب را با آمادهسازى براى اين پيكارِ سرنوشتساز سپرى كرد و چشمانش بر هم نيامد . او براى اينكه غافلگير نشود ، نگهبانى اردوگاه را شدت بخشيد . با وجود تأكيد « عمير ابن حباب » بر حمايت از سپاه كوفه ، ابراهيم به سخن او اعتماد نكرد و احتياط لازم را براى رويارويى با سپاه شام ، از « قيسى » و « يمانى » ، اتخاذ نمود ، تا خود را از هر خدعه و نيرنگى حفظ نمايد . « 2 » گفتنى است شمار سپاه شام از سپاه كوفه بيشتر بود كه بر روحيه سربازان كوفى اثر نامطلوبى مىگذاشت . اگر ايستادگى قاطع ابراهيم و ترغيب سپاه كوفه بر مقاومت و
هامش
( 1 ) . تاريخ الطبرى ، ج 6 ، ص 106 به بعد ؛ تاريخ الاسلام ، ج 5 ، ص 179 .
( 2 ) . درباره ديدار عمير با ابراهيم ر . ك : الاخبار الطوال ، صص 295 - 297 ؛ تاريخ الطبرى ، ؛ ج 6 ، صص 86 - 90 ؛ انساب الاشراف ، ج 6 ، ص 424 به بعد ؛ الفتوح ، ج 6 ، ص 277 .