شود ؛ زيرا ابراهيم اشتر شب سه شنبه دوازدهم ربيعالاوّل سال 66 ه . ق پس از نماز مغرب با جمعى از يارانش درحالىكه مسلح بودند به سوى منزل مختار رهسپار شدند .
ابراهيم در مسير عبور ، با مأموران امنيتى والى كوفه رويارو شد و آنان راه را بر ابراهيم بستند . در اين هنگام ، ابراهيم ، برقآسا نيزه يكى از مأموران حكومتى را گرفت و با حمله به « اياس بن مضارب » رئيس پليس كوفه و فروكردن نيزه در گلويش ، وى را نقش بر زمين ساخت . در پى آن ديگر مأموران شاهد اين صحنه ، وحشتزده متوارى شدند و ماجرا را به « عبدالله بن مطيع » حاكم كوفه گزارش دادند .
ابراهيم به سرعت خود را به مختار رساند و او را از قتل اياس بن مضارب آگاه ساخت . آنان پس از تبادل نظر تصميم گرفتند از اين فرصت استفاده و قيام را شروع كنند . بنابراين مختار تصميم گرفت در همان شب قيامش را با شعار « يالَثاراتِ الحُسَيْن » آغاز كند . « 1 »
مطابق گزارشى ، هنگامىكه عبدالله بن مطيع ، كه از جانب « عبدالله بن زبير » به فرماندارى كوفه منصوب شده بود ، نشانههاى وقوع قيام مختار را مشاهده كرد ، روز دوشنبه دوازدهم ربيع الاول حكومت نظامى اعلام كرد . غروب همان روز بود كه طبق معمول روزهاى پيش ، ابراهيم پس از نماز ، به سوى منزل
هامش
( 1 ) . تاريخ الطبرى ، ج 4 ، ص 498 ؛ فتوح ابن اعثم ، ج 6 ، ص 103 ؛ ر . ك : تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 258 .