گفت : « شرايط آن زمان با شرايط اين زمان فرق مىكند » .
ابراهيم پرسيد : « آيا كسى از حاضرين ، اين نامه را تأييد مىكند ؟ » حاضران همگى جز شعبى و پدرش ، نامه ارسالى از محمد بن حنفيه به ابراهيم را تأييد كردند . ابراهيم كه اطمينان و آرامش خاطر يافته بود ، از جاى برخاست و مختار را به جاى خود نشاند و با او بيعت كرد . ابراهيم به هنگام بازگشت مختار و ياران همراهش ، آنان را تا منزل مختار بدرقه كرد .
گويا ابراهيم در صحت نامه ترديد داشته است ؛ زيرا به نقل شعبى :
ابراهيم پس از ديدار مختار ، من را به منزلش برد و پرسيد : « چرا تو به صحت نامه محمد بن حنفيه گواهى ندادى ؟ » من در پاسخ گفتم : « شهادت دهندگان تماماً از بزرگان هستند و يقيناً راست مىگويند » .
شعبى مىگويد :
اگرچه به ابراهيم چنان گفتم ، اما خودم مردد بودم تا اينكه پس از تحقيق فراوان ، از « ابوعزه كيسان » - يكى از گواهان صحت نامه فهميدم - گواهان نيز به خاطر اعتمادى كه به مختار داشتند ، شهادت دادهاند . « 1 »
براساس آنچه از متون تاريخى به دست مىآيد ، گويا مختار براى دستيابى به هدف مقدس ، يعنى انتقام گيرى از قاتلان
هامش
( 1 ) . تاريخ الطبرى ، ج 4 ، ص 494 .