توضيح آيات
فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَيْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً
پس از آنكه موسى عليه السّلام با رفيقش برگشتند به آن جايى كه ماهى بريان كرده زنده شده بود و راه دريا را باز نموده بود در آنجا خضر عليه السّلام را ملاقات نمودند .
در اين آيه چند فضيلت خضر ( ع ) را تذكر ميدهد : يكى او را عبد مينامد ( عبدنا ) كه اضافه به خود نموده و اشاره بمقام بلند عبوديت او است .
دوم - مشمول رحمت الهى گرديده ( من عندنا ) اينكه اضافه به خود نموده دلالت دارد بر رحمت خاصّ كه شايد نبوت باشد و يا طول عمر بنا بر اينكه خضر هم نبى بوده و هم صاحب عمر طولانى . در منهج گفته بعقيده بعضى هنوز زنده است و راهنماى گمشدگان از مؤمنين مىباشد و اين منافى با ( لا نبىّ بعدى ) نميباشد زيرا كه مقصود حضرت اين است كه شريعت من ناسخ جميع شرايع است و بعد از من هيچ پيمبرى مبعوث نميشود كه مردم را بدين خود دعوت نمايد و خضر عليه السّلام اگر چه بعد از او زنده مانده است لكن شريعت او منسوخ است . ( پايان ) سوم -
( وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً )
علمى كه بخضر ( ع ) عطاء شده بود علم لدنّى بود يعنى بدون اسباب عادى و تعليم و تعلّم از غير ما از جانب خود بوى علم عنايت كرديم و آن علمى بود كه مخصوص به حق تعالى است و بهر كس از انبياء و اولياء كه خواهد عطاء مينمايد . از صادق آل محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه فرمود نزد خضر علمى بود كه در تورات نبود موسى ( ع ) گمان ميكرد تمام علوم در تورات مكتوب است .
قالَ لَهُ مُوسى هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً
وقتى كه موسى ( ع ) خضر عليه السّلام را ملاقات نمود ادب نگاه داشت و بطور سؤال و پرسش از او اجازه مصاحبت و متابعت با وى را درخواست نمود كه از آن علم لدنّى كه دارد چيزى به او بياموزد و او را ارشاد نموده و عالم گرداند و اعتراض