مَنْ كانَ يَظُنُّ أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّماءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ ما يَغِيظُ
( ما ) در ( ما يغيظ ) مىشود موصوله باشد و مىشود مصدريّه باشد ، و در اينكه مرجع ضمير غائب در ( ينصره اللَّه ) كيست بين مفسرين دو قول است :
بقول اكثر مفسرين رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم است ، و بقول بعض ديگر كه نسبت به ابن عباس ميدهند كسى است كه گمان مىكند خدا روزى او را نميدهد .
و بنا بر اينكه مرجع ضمير رسول باشد چنين مىشود : آن كسى كه گمان مىكند خداوند هرگز رسول خود را نه در دنيا و نه در آخرت يارى نميكند كه او را بر اعداء غالب گرداند و دين او را شوكت دهد و بلند كند و اين آرزو در دلش جايگزين گرديده چيزى غيظ و حقد و حسد او را فرو نمىنشاند مگر اينكه ريسمان و طنابى به گردن خود ببندد و بكشد به بالا و آن را قطع كند تا خفه شود آيا بچنين عملى كه منجرّ به هلاكت او گرديده غيظ و سخط وى زائل ميگردد هرگز چنين نيست ، و اين مثل عرفى است كه گويند تو اگر خود را بكشى آرزوى تو برآورده نخواهد شد .
و اگر مقصود اين باشد كه كسى كه گمان مىكند خدا روزى او را نميدهد و امورات وى را اصلاح نميگرداند بسببى خود را هلاك گرداند آيا در اين عمل چيزى هست كه غيظ او را ببرد و بنا بر اينكه ( ما ) موصوله باشد يا بنا بر اينكه ( ما ) مصدريه باشد آيا هلاكتش غيظش را ميبرد .
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ آياتٍ بَيِّناتٍ وَ أَنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يُرِيدُ
اين چنين ما فرود آورديم آيات ظاهر روشن خود را از حال متكبّرين و متجبّرين و خذلان و سوء عاقبت آنان و ذكر مقامات و درجات مؤمنين و سعادت و فضيلت آنها و اشاره به اينكه خداى تعالى ( فعّال ما يشاء ) است آنچه بخواهد از درجات بهشتى بمؤمنين تفضّلا عطاء مينمايد و آنچه بخواهد از مجازات دوزخىها از نيران و عذابهاى كذايى بكافرين بپاداش اعمال و حركات آنها