آلهه و بتها شفيع آنهايند و تذكر ميدهد كه كسى مالك شفاعت نيست مگر كسى كه با خدا عهد و پيمانى داشته باشد و عهد ايمان به خدا و تصديق بنبوت و معاد و باقى اصول ديانت است .
وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْئاً إِدًّا
مشركين گفتند خداوند اولاد گرفته ( ادّ ) بكسر همزه چيز منكر فضيح بيمقدار را گويند .
تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً
اينها بگفتار ركيكشان نزديك است يعنى جاى دارد كه آسمانها شكافته و زمين منشق و پراكنده گردد و كوهها سقوط نموده و خراب گردد .
وَ ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً ، إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً
( الى قوله تعالى )
فَرْداً
اشاره به اينكه چگونه سزاوار است كسى نسبت اولاد و توليد مثل بخداى رحمن بدهد در صورتى كه آنچه در آسمانها از ملائكه و غير آن از موجودات ديگرى كه جز خدا عدد و شماره آنها را نميداند و نيز آنچه در زمين است از جمادات و نباتات و حيوانات و جن و انس كه آن نيز علمش نزد خدا است
وَ لا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ
دانسته يا ندانسته همه آنها مطيع و مسخّر امر تكوينى و تشريعى حق تعالى ميباشند و در قيامت ميآيند در حالى كه همه بنده و مطيعند و براى خود ادعاء نميكنند آنچه را كه مشركين نسبت به آنها از الوهيت ميدهند و تمام موجودات در علم تفصيلى حق تعالى احصاء و شمرده شده بطورى كه چيزى نيست مگر اينكه علم ايزد متعال به آن احاطه نموده و تمام آنها در روز رستاخيز نزد پروردگار مىآيند در حالى كه فرد و تنها ميباشند ،
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا
از مفسرين در تفسير اين آيه پنج قول نقل شده :