و نيز خيّاط بود و اول كسى بود كه خياطى نمود ، و بعضى گفتهاند كه خداوند به او علم نجوم و حساب و هيئت تعليم نمود و اينها معجزه بود .
وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا
در اينجا ادريس عليه السّلام را به دو صفت حميده فضيلت داده يكى اينكه او را از جمله صدّيقين بشمار آورده و ديگر رفعت مكان كه داراى مكان عالى گرديد .
( سخنان مفسرين در توجيه آيه )
1 - به آسمان چهارم بالا رفت . ( انس و ابى سيد خدرى و كعب و مجاهد ) 2 - به آسمان ششم بالا رفت همان طورى كه عيسى عليه السّلام بالا رفت و او زنده مىباشد و نمرده است . ( ابن عباس و ضحاك ) 3 - حين بالا رفتن بين آسمان چهارم و پنجم قبض روح گرديد و از ابى جعفر عليه السّلام همين طور نقل شده .
4 - و بقولى معنى آيه چنين است كه برسالت مقام و مرتبه او را بلند گردانيديم مثل قوله تعالى
وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ
و مقصود رفعت مكان نيست بلكه مرتبه روحانى است . ( حسن و جبائى و ابى مسلم ) پس از آنكه خداى تعالى اوصاف انبياء و تخصيص دادن هر يك را بصفتى بيان نمود در مدح و ستايش آنها فرمود .
أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ
( اولئك ) اشاره بپيمبرانى است كه در آيات بالا يادآورى شده كه آنان از اولاد آدم ( ع ) برگزيدهگان و مشمولين نعمت خدا بودند از نبوت و رسالت و باقى اوصاف برجسته از صدق و رفعت مكان و قرب جوار احديت .
وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَ مِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْراهِيمَ وَ إِسْرائِيلَ
و از آن كسانى كه در كشتى با نوح حمل نموديم و از ذريّه ابراهيم و اسرائيل بودند .
در تفسير طبرسى گفته سرّ اينكه فرق گذاشته بين نسبت پيمبران سابق الذكر كه آنها را از ذريّه آدم ناميده و پيمبران بعد را از ذريّه ابراهيم معرفى