تا خودش داراى چنين مقامى نباشد چگونه ميتواند ديگران را ارشاد نمايد .
وَ نادَيْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ وَ قَرَّبْناهُ نَجِيًّا ، وَ وَهَبْنا لَهُ مِنْ رَحْمَتِنا أَخاهُ هارُونَ نَبِيًّا
چون داستان موسى ( ع ) و هارون در سوره ( طه ) و نيز جاهاى ديگر بتفصيل بيان شده ، و نيز داستان بسيارى از پيمبران ديگر مكرّر ذكر شده و البته در مكررات قرآن در هر جايى نكات و اسرار زائدى مندرج است لكن چون غرض ما اختصار است اين است كه در اينجا اكتفاء مينمائيم ببعض نكات و از تفصيل آن خوددارى مينمائيم .
خلاصه حق تعالى برسولش خبر ميدهد كه ما از طرف راست كوه موسى را نداء داديم ( ايمن ) مأخوذ از يمن است يعنى از طرف راست كوه موسى را طلبيديم و شايد مقصود از يمين ، يمن و صفت كوه طور باشد يعنى كوهى كه متصف بيمن و بركت بود . ( و قرّبناه ) و موسى را نزديك گردانيديم ، مقصود قرب منزلتى و مكان شرافت او است كه حضرتش را بلند مرتبه گردانيديم بطورى كه ( نجيّا ) قابل مناجات و متّصف ( بكليم اللَّه ) گرديد پس از آن از روى رحمت و لطف برادرش هارون را نبىّ و ياور او گردانيديم و اين از موهبت ما بود .
وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِسْماعِيلَ إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا
( الى قوله تعالى )
مَرْضِيًّا
اسماعيل ( ع ) نيز مثل پدرش ابراهيم ( ع ) هم رسول بود و هم نبى يعنى داراى هر دو مرتبه رسالت و نبوت بود ، و بعض مفسرين گفتهاند اسماعيل پسر ابراهيم پيش از پدرش فوت شد و رسالت نداشت ، نبى بود رسول نبود زيرا كه اولاد ابراهيم تابع دين پدرشان ابراهيم بودند شريعت تازهاى نداشتند ، و شايد مقصود از رسول در اينجا معنى لغوى باشد ، و شايد مقصود اسماعيل پسر حزقيل باشد كه خداوند او را بقومى مبعوث گردانيد آنان پوست از سر و صورت او كندند ملكى نزد او آمد كه خدا تو را مخير نمود كه خواهى عذاب بر آنها بفرستم يا آنها را