توضيح آيات
وَ أَعْتَزِلُكُمْ وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ أَدْعُوا رَبِّي عَسى أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا
پس از آنكه اصرار و الحاح ابراهيم ( ع ) در گوش مشركين تأثير ننمود و آنچه اصرار مينمود كه از شرك بوحدت آيند و خداى يگانه را پرستش نمايند او را به زبان ميراندند و تهديد برجم ميكردند تا اينكه گفت من از شما مشركين دورى ميجويم .
( وَ ما تَدْعُونَ )
( ما ) موصوله يا موصوفه است و بواو عطف داده شده به ( اعتزلكم ) ابراهيم ( ع ) وقتى از هدايت شدن آذر و قومش مأيوس گرديد گفت من از شما و آنچه را كه پرستش مينمائيد كنارهجويى مينمايم و پروردگار خود را ميخوانم اميدوارم كه از دعاء و خواندن پروردگارم بىبهره نباشم .
شايد ابراهيم عليه السّلام خواست به آنان گوشزد نمايد كه شما هر قدر بتهايتان را بخوانيد چون ميدانيد كه آنها نه مىبينند و نه ميشنوند كه شما را اجابت نمايند ، لكن من ميدانم كه خداى من شنوا و بينا است اين است كه اميدوارم مرا بلطف و كرمش بپذيرد و دعائم را اجابت نمايد و لفظ ( عسى ) مشعر بر اين است كه بايستى انسان هميشه بين خوف و رجاء باشد .
تاريخ نويسان گفتهاند ابراهيم ( ع ) از بابل بكوهستان فارس آمد و هفت سال در اطراف كوههاى آنجا سير ميكرد و بمذمّت بتها آغاز مينمود و در آن مدّت بود كه بتها را شكست و آتش نمرودى بر وى سرد گرديد و بيان آن مفصّلا در سوره انبياء شده و چون بحران رسيد با ساره ازدواج نمود و با ساره و لوط بشام سفر نمودند .
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا