و بروايت عبادة بن صامت از رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه فرموده بهشت صد درجه دارد فاصله ما بين هر درجهاى مثل فاصله بين آسمان و زمين است :
درجه بالاى همه فردوس است كه نهرهاى چهارگانه بهشت از آن منفجر مىشود پس وقتى از خدا سؤال نموديد فردوس را از خداى تعالى بطلبيد ( مجمع البيان ) آرى انسان مادامى كه در اين لباس طبيعى است ممكن نيست بتواند بدرستى نعمتهاى بهشتى را و همچنين عذابهاى جهنّمى را تصوّر نمايد اين است كه نعمتها را از جنس مألوفات و محفوظات دنيوى معرّفى نموده تا اينكه بتوانيم تصوّرى از آن داشته باشيم ، و نيز عذابهاى جهنّمى را از اغلال و نيران و باقى موذيات آن را تشبيه بموذيات و عذابهاى دنيوى نموده و گر نه عذاب دوزخ فوق آن است كه بتوانيم تصوّر نمائيم .
اشتباه نشود نميگويم از جنس آتش و آب حميم و اغلال و غير آن نيست مقصودم اين است كه چون عالم قيامت عالم حقيقت است كه هر چيزى بحقيقت خود ظاهر ميگردد آتش است لكن حقيقت آتش ، ببين چگونه آتشهاى دنيا به زودى منتفى و خاموش ميگردد و آتش دوزخ چنانچه از آيات معلوم مىشود على الدوام بر حرارت آن افزوده ميگردد ، و ميتوان گفت تمام آتشهاى دنيا يك پرتوى است از شراره آن و چنين است نعمتهاى بهشتى ، تمام نعمتهاى دنيا يك نمونه مختصرى است از آن نعمتهاى كذايى كه بمؤمنين با تقوى وعده داده شده كه انتهاء ندارد و على الدوام بر حسن و زيبايى آن افزوده ميگردد ، و در وصف آن فرموده ( نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه بخاطر احدى خطور نموده )
خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا
آيه شاهد بر توجيه بالا است كه در اوصاف فائزين ببهشت فردوس فرموده اهل آن هميشه در آن بهشت جاويدانند و طلب تغيير و تحوّلى براى آنها نخواهد بود نعمتهاى دنيوى در معرض تغيير و تحويل و فناء و زوال است لكن نعمتهاى بهشتى دائمى است و فناءپذير نميباشد .