عبارت از گرداندن قلب است از ما سوى بسوى حضرت حق تعالى .
( تفسير روح البيان ) بعضى از اهل سنت و جماعت در شأن نزول آيه گفتهاند كه آيه در باره ابو طالب عموى پيغمبر ( ص ) فرود آمده كه حضرت رسول بسيار در ايمان آوردن او حريص بود اينست كه خدا ميفرمايد تو نتوانى هر كس را خواهى هدايت نمايى خدا هر كه را خواهد هدايت مينمايد ، و عقيده بسيارى از آنان اينست كه حضرت ابو طالب بدون ايمان از دنيا رفت .
لكن بدلالت اخبار اجماع شيعه بر اين است كه ابو طالب قبل از موت ايمان آورد بلكه گويند بنى هاشم هميشه موحّد بودند و هيچوقت به بت سجده نكردند البته بايستى چنين باشد چگونه ممكن است از نسل مشرك پيغمبر و امامى بوجود آيد هرگز ممكن نيست و اگر ابو طالب چنانچه گفتهاند اظهار ايمان ننموده شايد براى مصلحت وقت كه حمايت رسول يا غير آن بوده است .
فخر رازى در تفسير كبير گويد آيه در ظاهر دلالت بر كفر ابو طالب ندارد تا آنجا كه گفته ابو طالب هنگام موتش گفت اى جماعت عبد مناف محمد را اطاعت كنيد و او را تصديق نمائيد تا رستگار و ارشاد گرديد تا آخر كلامش كه مفصل است ، و از گفتارش چنين بر ميآيد كه او با ايمان از دنيا رفته و براى حفظ برادر زاده خود ايمانش را ظاهر نمىنموده لكن در باطن تصديق داشته ، بعلاوه از اينكه اشعار حضرت ابو طالب تماما اشعار و تصريح بايمانش دارد .
وَ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَها
( بطر ) بمعنى طغيان در نعمت است و بعضى گفتهاند ( بطر ) بمعنى شره و افراط در قواى شهوانى است ، و آيه در مقام تهديد و تخويف اهل مكه بر آمده و اشاره به اينكه شما به اين مال و جاه و ثروت و وسعت و عيش گوارايى كه در دست داريد مغرور نگرديد و در شهوات افراط نكنيد چه بسيار مردمانى كه پيش از شما مثل قوم عاد و ثمود و ملل ديگر كه آنان در زندگانى خود بسيار شاد و خرّم