عيسى ( ع ) يا موسى ( ع ) ، و ديگر اجر بر ايمان آوردن آنان به نبى خاتم و صبر آنها فضيلت ديگرى مىشود اضافه بر ايمانشان كه در آيه ذكر شده .
صفت دوم از اوصاف آن مؤمنين اينست كه
وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ
يعنى بمدارا نمودن با خلق اذيت مردم را از خود دفع مىكند ، در آيه معانى ديگرى نيز شده لكن معنى بالا از ابى عبد اللَّه ( ع ) روايت شده . ( كافى - مجمع البيان ) صفت سوم آنها اينست كه
وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
از آنچه به آنها روزى دادهايم انفاق مينمايند .
رزق بمعنى عام شامل ميگردد تمام نعمتهايى را كه خداوند به انسان كرامت فرموده از علم و مال و جاه و رياست و قواى جسمانى و باقى چيزهايى كه از آن آدمى برخوردار ميگردد ، و انفاق هر يك طورى است كه مناسب خود آن است مال به فقراء و مستمندان ، علم بجهّال و بىخردان ، جاه و رياست كمك نمودن بمظلومان ، قواى جسمانى يارى دين و دست گيرى افتادهگان .
وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَ قالُوا لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ
الخ صفت چهارم - آنان چنينند كه وقتى با جهّال و كفار مصاحبه مينمودند و كلام بيهوده چه راجع بدين و قرآن باشد و چه مذمت مؤمنين يا غير آن از سخنان بيهوده مىشنيدند از آنها اعراض مىنمودند و ميگفتند براى ما است جزاء اعمال ما از صدق و حلم و ايمان و تقوى و براى شما است جزاى اعمال شما از كبر و حسد و كفر يا براى ما است دين ما و براى شما است دين شما .
سَلامٌ عَلَيْكُمْ لا نَبْتَغِي الْجاهِلِينَ
سلام مأخوذ از سلم و سلامتى است ، شايد مقصود مؤمنين چنين بوده كه ما بروش ايمانى كه پذيرفتيم كارمان از شما جدا شد و هيچ ضررى از ما بشما نميرسد و ما مصاحبت با جهّال را ترك كردهايم شما دنبال كار خود رويد ما هم به كار خود مشغول خواهيم گرديد .