كه خطاب برسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم نموده
( لولاك لما خلقت الافلاك )
اگر براى وجود تو نبود من آسمانها را خلق نكرده بودم .
وَ ما كانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرى . . . .
إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ
آيه اشاره به اين است كه خداوند عادل است و ظلم و ستم به كسى روا ندارد و آنهايى كه گرفتار عذاب گرديدند و شهرى و قريهاى كه در آنجا زندگانى مينمودند با اهلش هلاك گردانيديم ، آثار اعمال نكوهيده آنها بود كه آنها ستمكار بودند و به خود ظلم نمودند و با آنكه بر آنان حجت تمام شده بود دانسته و فهميده و به اختيار خود راه عدوان و ستمگرى را پيش گرفتند اين بود كه عمل آنها ايجاب هلاكت آنان را گردانيد .
وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها
بفرو رفتگان در حظوظات طبيعى و نفسانى خبر ميدهد كه آنچه بشما از نعمتهاى دنيوى مثل مال و جاه و عزّت و رياست و سلطنت و هر چه از امتعه و زينتهاى دنيا به نظر شما بزرگ آيد آن متاع اندكى است و راجع بدنياى دنى است و حظوظ آن بىمقدار و زود گذر است كه اضافه بر اينكه در اصل حظوظات دنيوى قدر و قيمتى و بقاء و ثباتى نخواهد داشت اصلا عيش و لذت آن خيالى و موهومى است حقيقت و واقعيت ندارد و در واقع دفع الم است .
وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى أَ فَلا تَعْقِلُونَ
پس از آنكه ببشر تذكر ميدهد كه حيات دنيا و زينت آن و آنچه را كه به خود ميآرائيد يك شيئى اندك بيمقدار بيشتر نخواهد بود كه خود را به آن سرگرم نمودهايد در صورتى كه آنچه نزد خدا است و ببندگان صالح خود از نعمتهاى جسمانى مثل نعمتهاى بهشتى و نعمتهاى روحانى از قرب جوار احديت و نظر بوجه كريم كه نصيب اولياى خود گردانيده و عطاء مينمايد هيچ طرف مقايسه با امتعه و حظوظات دنياى دنىّ نتوان نمود زيرا كه آنچه نزد خدا است و ببندگان صالح خود وعده داده كه در آخرت عطاء نمايد بهتر و دائمى است ، بلكه در همين دنيا هم