شيعه خود بود كه وى را از دست قبطى نجات دهد و هر المى كه اين طور واقع گردد آن نيكو است اگر چه بكشتن بكشد ، و فرقى نيست بين اينكه قاتل در مقام دفع ضرر از خود باشد يا از ديگرى ، و استغفار موسى از باب رجوع و انقطاع او به خدا و اعتراف بتقصير خود بود ، و يا از جهت بازداشتن نفس خود از ثواب كه بر عمل خوب مترتب گردد ، و مقصود از ( غفر له ) قبول استغفار بطور انقطاع و پشيمانى بر ترك مندوبى بود كه از او صادر شده بود . ( پايان ) آرى چنانچه گفتهاند
( حسنات الأبرار سيّئات المقربين )
چگونه ميتوان قبول نمود كه پيمبران با آن مقام دانش و علمشان بمقام كبريايى و عظمت الوهيت الهى ممكن باشد كه مرتكب گناهى گردند يا مخالفت نهيى نمايند .
و از آن چنين استفاده مىشود كه قبطى مشرك و كافر بوده و آن ديگرى موحد و حضرت موسى ( ع ) براى دفع شرّ كافر از مؤمن چنين كرد و مقصودش دفع شرّ او بود نه كشتن قبطى ، و به اين اعتبار موسى عليه السّلام در اين عمل گناهى نكرده و استغفارش شايد براى ترك اولى بوده كه در آن وقت هنوز مأمور بكشتن قبطى نشده بود .
اصلا كسى كه جايز الخطاء باشد لايق مقام رسالت حق تعالى نخواهد بود و مقام نبوت مرتبه كوچكى نيست كه هر بى سر و پايى لايق آن باشد .
قالَ رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ
باء در ( بما ) قسم است ، و ( ما ) موصوله ، و ضمير عائد بمحذوف مىشود يعنى قسم بآنكسى كه بر من انعام نموده ( فلن ) جواب قسم است كه نبوده باشم پشتيبان و يارى كننده گنهكاران .
فَأَصْبَحَ فِي الْمَدِينَةِ خائِفاً يَتَرَقَّبُ فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ بِالْأَمْسِ يَسْتَصْرِخُهُ
( ترقّب ) بمعنى انتظار است ، و ( صراخ ) يارى طلبيدن است ، صبح كرد موسى در آن شهر در حالى كه خائف و ترسان بود و ميترسيد كه خبر كشته شدن قبطى فاش گردد و او را بگيرند و قصاص كنند ، در آن هنگام ديد آن كسى كه در