خارج گردانيد و مدتى در خارج شهر زندگانى مينمود يك وقتى داخل شهر گرديد كه مردم از او غافل گرديده و او را فراموش كرده بودند ديد دو نفر با هم نزاع ميكنند يكى از بنى اسرائيل و تابع او و ديگرى از قبطيان و دشمن او و او خبّاز فرعون بود و بار هيزمى را ميخواست به گردن آن مرد اسرائيلى بگذارد .
فَاسْتَغاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضى عَلَيْهِ
آن شخص بنى اسرائيلى كه از تابعين موسى بود چون ميدانست كه موسى ( ع ) طرفدار او است از او يارى خواست ، موسى عليه السّلام مشتى به سينه قبطى زد پس كشته شد
قالَ هذا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُضِلٌّ مُبِينٌ
آنهايى كه گويند انبياء از گناهان كبيره معصومند نه از صغيره به اين آيه و آيه بعد تمسك نمودهاند :
قالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
و گويند اين دو آيه به چند جهت مشعر بر اينست كه موسى ( ع ) بكشتن قبطى گناهى مرتكب گرديد .
اول - عمل را نسبت بشيطان ميدهد و كار شيطان خطاء است .
دوم - خود حضرتش اظهار مينمايد كه به اين عمل بنفس خود ستم نمودم يعنى مرتكب گناهى گرديدم .
سوم - از خدا طلب آمرزش مينمايد و طلب آمرزش پس از خطاء است ، اگر كشتن قبطى گناه نبود طلب آمرزش معنى نداشت ، و اگر بر حضرت موسى پيمبر اولوا العزم گناه و لو صغيره روا باشد بر تمام پيمبران روا خواهد بود .
از عيون اخبار الرضا عليه السّلام است كه على بن جهم گفت در مجلس مأمون حاضر بودم ، مأمون به حضرت رضا ( ع ) گفت يا بن رسول اللَّه ( أ ليس من قولك انّ الانبياء معصومون ) آيا تو نمىگويى انبياء معصومند فرمود آرى از صغائر و كبائر معصومند ، مأمون گفت چه مىگويى در قوله تعالى
فَوَكَزَهُ مُوسى فَقَضى عَلَيْهِ قالَ هذا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ
فرمود مقصود اين است كه وقتى موسى ( ع ) در وقت