وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَ نُرِيَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ جُنُودَهُما مِنْهُمْ ما كانُوا يَحْذَرُونَ
و بنى اسرائيل را كه تحت فشار فرعون و فرعونيان زبون و ضعيف گرديده بودند آنان را در زمين مصر متمكّن و مقتدر و مسلط گردانيديم .
ابو الفتوح رازى در تفسيرش چنين گفته اصحاب ما روايت كردهاند كه آيه در شأن مهدى ( ع ) آمده كه خدا او و اصحاب او را پس از آنكه ضعيف بودند بر آنها منت نهند و آنان را امام گرداند بر تمام روى زمين و مقصود از زمين تمام زمين دنيا است و آنها را در زمين امام و پيشوا گرداند ، و گفته اين قول اولىتر است زيرا كه از چند جهت مطابق ظاهر است : يكى الف و لام ( ارض ) را حمل بر جنس و عموم كردن اوليتر است و ديگر لفظ امام در باره او حقيقت و در حق بنى اسرائيل مجاز است ، ديگر وارث به او لايقتر است زيرا كه او آخر تمام ائمه و وارث گذشتگان است و دولت او بدامن قيامت متصل گردد و مثل اين آيه است قوله تعالى
( وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ
الى آخر ) ( پايان ) و بعضى ( نرى ) را ( يرى ) قرائت نمودهاند و بنا بر اينكه ( نرى ) به صيغه مجهول قرائت شود چنانچه بسيارى از قرّاء اين طور قرائت نمودهاند فرعون مفعول مىشود يعنى و نمايانديم بفرعون و تابعين او ، و بنا بر اينكه ( يرى ) بياء قرائت شود ، فرعون مرفوع و فاعل ( يرى ) مىشود يعنى فرعون و تابعين او مىبينند .
خلاصه آيه اشاره به اين است كه چون فرعون و فرعونيان از ترس اينكه مبادا آنچه كهنه گفتهاند كه پسرى از بنى اسرائيليان به دنيا ميآيد و مملكت را از دست وى ميگيرد پيشگيرى كرد و چند هزار از بچههاى بىگناه را سر بريد ، ديگر نميدانست كه دست ديگرى است روى دستها وقتى او و تابعين او غرق گرديدند آن وقت به آنان نمايان شد آنچه را كه از آن حذر مىنمودند يا آنكه آنان ديدند آنچه را كه از آن ميترسيدند .