از جهت اعجازى كه دلالت كننده است بر صحت امر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلم و مژده است براى اشخاص مؤمن كه متصف به چند فضيلت ميباشند :
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ
يكى از روى ايمان نماز را بپاى ميدارند و ديگر زكات مال خود را ميدهند و اينها كسانى ميباشند كه يقين بآخرت دارند .
إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ
پس از آنكه در آيه بالا شرافت و فضيلت مؤمنين و مژده به آنهايى كه بهدايت قرآن هدايت يافتهاند و مطيع دستورات و قوانين آن گرديدهاند بنيكوتر وجهى و شيرينتر بيانى آيات را ارائه داده و در مقابل آن در اين آيه اخير خباثت و سرگردانى منكرين معاد را نيز به طرز نيكو واضح گردانيده كه اعمال بدشان كه موجب هلاكت و خسران آنها گرديده در نظرشان آراسته گردانيده و در آن پا فشارى مينمايند .
در اينجا ممكن است دو سؤال پيش بيايد
( سؤال اول )
اگر آراسته گردانيدن اعمال بد بخواسته خدا و فعل او انجام ميگيرد اولا اين عمل منافى با كرم او است و در ثانى وقتى خداى تعالى چنين كند تقصير بنده چيست اگر عمل بد در نظر آراسته و خوب نباشد انسان هرگز چنين عملى را نخواهد نمود .
( پاسخ )
از خود آيه جواب اين اعتراض داده مىشود كه زينت دادن اعمال بد در نظرشان اگر چه بخواسته خدا انجام گرفته زيرا كه بدون اراده حق تعالى چيزى در عالم پديدار نخواهد گرديد لكن خواست خدا منوط به عمل خودشان است چون آنان از روى اختيار و دانستگى ايمان بآخرت نياوردهاند اينست كه نفس خطاكار قوى گرديده و اعمال بد را در نظرشان جلوه خوب مينماياند .