اول - پروردگار جهانيان آن كسى مىباشد كه مرا پس از نيستى و عدم آفريده و نعمت وجود و هستى به من عطاء نموده .
دوم - پس از آفرينش مرا بطريق صلاح زندگانيم راه نمائيم نموده مثل اينكه در ابتداء تولّد گرفتن پستان مادر را به من آموخته و پس از آن طريق كسب و عمل آنچه در خود صلاح ديد من بوده به روى من باز نموده و نيز مرا بسوى معرفت و وظائف بندهگى خود ارشاد فرموده .
وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ
سوم و چهارم - مربّى جهانيان آن كسى است كه وقتى گرسنه ميشوم مرا طعام ميدهد و روزى مرا باحسن وجه مىرساند ، و وقتى تشنه گردم مرا سيراب ميگرداند تا اينكه حيات من تا مدّتى كه مقرّر گرديده باقى بماند .
وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ
پنجم - إله عالم آن كسى است كه وقتى مريض گرديدم مرا شفا ميدهد ، در اينجا حضرت ابراهيم ( ع ) مرض را نسبت به خود ميدهد و شفاء را از طرف حق تعالى زيرا كه مرض از نقص قواى عمّاله و ضعف بنيه توليد ميگردد كه بازگشت آن بجهات عدمى ( و عدم ملكه ) خواهد بود ، و يكى از اسماء اللَّه ( الشافى ) است و از اوصاف كمال و فيض حق تعالى بشمار ميرود كه بقدرت تامه و فيض غير متناهى مرض را كه ناشى از غلبه ميكروبهاى موذيه در بدن انسان است بتوسط دواء كه آن هم يكى از نعمتهاى الهى است يا بدون دواء تبديل به صحت ميگرداند .
و جهت ديگر اينكه مرض را به خودش نسبت داده نه به خداوند مراعات حسن ادب نموده ، نظير قول خضر ( ع ) كه گفت
( فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَها )
و نظير قول ايّوب ( ع ) كه گفت
( مَسَّنِيَ الضُّرُّ )
و حال آنكه تمام از خدا بوده .
وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ
ششم و هفتم - إله جهانيان آن كسى است كه مرا بوقتى كه مقرّر فرموده ميميراند و از بدن عاريتى موقتى طبيعى رهايم ميگرداند و پس از آن در عالم