رسوا و خوار مگردان در آن روزى كه ديگر نه مال و نه اولاد به حال كسى نفعى ندارد هر كس از رسوايى و فضيحت آن روز نجات يافت فقط بفضل و احسان تو است و لو آنكه ابراهيم ( ع ) معصوم و داراى مقام نبوّت و رسالت بوده لكن با اين حال باز از جهت نقص امكانى كه ممكن آنچه دارد از طرف واجب الوجود بوى رسيده و بنفسه در معرض فناء و زوال خواهد بود اين است كه از فزع بزرگ قيامت از خدا يارى ميطلبد .
إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
سخنان مفسرين در معنى ( قلب سليم ) 1 - قلبى كه از شرك و شك سالم باشد . ( حسن و مجاهد ) 2 - سليم قلبى است كه از فساد و معاصى سالم باشد ، و تخصيص دادن قلب بسلامت براى اينست كه وقتى قلب سالم شد باقى اعضاء نيز از فساد سالم ميگردند زيرا كه فساد اعضاء ناشى از فساد قلب است .
3 - از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه قلب سالم قلبى است كه از محبت دنيا خالى باشد ، و تأييد مينمايد آن را قول نبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم كه فرموده
( حبّ الدنيا راس كل خطيئة ) .
( مجمع البيان ) آرى قلب سالم قلبى است كه از آنچه غير خدا است خالى باشد زيرا قلبى كه مشوب بمحبّت دنيا است هرگز جاى محبت خدا و جايگاه ملائكه نيست بلكه محل دخول و ورود شياطين مىباشد .
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ، وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغاوِينَ
بهشت بمتقين نزديك ميگردد و جهنّم براى طغيان كنندگان ظاهر مىشود واو ( و ازلفت ) عطف است به آيه بالا
( يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ )
و دو صفت از صفات روز قيامت را تذكر ميدهد ، و شايد از تتمه اندرز و نصايح ابراهيم عليه السّلام باشد كه در اوصاف قيامت براى ارشاد مشركين آورده .