باشند مگر وقتى كه از اظهار چنين نسبتى توبه كنند .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
آيه ظاهرا استثناء از كسانى است كه پس از اين كار قبيح يعنى شهادت بر زناى محصنات بدون سه شاهد ديگر توبه كردند و خود را اصلاح نمودند كه ديگر پيرامون چنين عمل ركيكى نگردند و شهادت ناحق ندهند خداوند آمرزنده و مهربان است توبه آنان را قبول مىكند .
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ
در شأن نزول آيه گفتهاند وقتى آيه قذف نازل شد كه كسى كه زن عفيفهاى را بزنا نسبت دهد و چهار نفر عادل گواه نياورد بايستى هشتاد تازيانه وى را حدّ زنند ، ضحاك از ابن عباس چنين روايت مىكند عاصم بن عدىّ برخواست و گفت يا رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلم اگر از ما مردى ببيند زنش را با اجنبى زنا مىكند اگر بخواهد چهار شاهد عادل پيدا كند آنها از كار خود فارغ شدهاند و اگر بخواهد بگويد بايد هشتاد تازيانه بخورد . حضرت فرمود اى عاصم آيه اين طور نازل شده عاصم برگشت در حالى كه سامع و مطيع بود و هنوز به منزل خود نرسيده بود ديد هلال بن اميّه وى را استقبال نمود و بعاصم گفت شرّى را يافتم ديدم سحقا بر شكم زن خودم ( خوله ) عاصم برگشت نزد نبى ( ص ) و گفت هلال گويد چنين ديدم حضرت فرستاد ( خوله ) زن هلال را حاضر نمود و به او فرمود شوهر تو چه ميگويد گفت يا رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلم سحقا هميشه خانه ما ميآمد و بما تعليم قرآن مينمود و بعضى اوقات نزد ما ميماند و شوهرم بيرون ميرفت و من نميدانم از روى غيرت چنين گفته يا از بخل كه طعامى نزد ما بخورد پس از آن آيه ( و الّذين يرمون ازواجهم الخ ) نازل گرديد .
و از حسن روايت شده وقتى آيه قذف محصنات نازل شد سعد بن عباده گفت يا رسول اللَّه ( ص ) آيا چنين مىبينى اگر مردى مردى را با زن خود ببيند و او را بكشد تو آن مرد را ميكشى و اگر خبر دهد به آنچه ديده وى را صد تازيانه ميزنى آيا جايز نباشد كه او را بشمشير دفع كند بدون قصاص حضرت فرمود ( كفى