الهى نسبت بگنهكاران خواهد بود كه با كثرت گناه باز از رحمت پروردگارشان مأيوس نباشند و در همه حال روى اميد و نيازمندى بدرگاه بينياز مطلق آورند و از او پوزش بطلبند و بدانند سر انجام كارشان بسوى ربّ كريم خواهد بود
وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ
شايد آيه اشاره به اين باشد كه چون تمامى امور شما راجع بمشيّت و خواست الهى انجام ميگيرد اگر در مورد غضب حق تعالى واقع گرديد هيچ قدرت نداريد كه جلوگيرى از عذاب او كنيد اگر در قعر زمين پنهان گرديد يا فرضا در جوف آسمانها وارد شويد هرگز چنين قدرتى نداريد كه او را از عذاب ناتوان گردانيد و غير از خدا براى شما نه دوستى است كه بتواند شما را از عذاب برهاند و نه ياورى داريد كه جلوگيرى از عذاب نمايد پس بايد خود را در مورد رحمت و كرم او در آوريد كه اگر چنين شد چون تمام موجودات قشون حق تعالى و زير فرمان اويند همه مشفق و مهربان و يار و ياور شما خواهند گرديد
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
آيه اشاره است به اينكه كسانى كه كافر گرديدند بآيات خدا و لقاء او كه معاد باشد آنان از رحمت خداى تعالى مأيوس خواهند بود ، آيات شامل آيات تكوينى آفاقى و انفسى و آيات تدوينى قرآنى هر سه ميگردد و ايمان به غير اين سه چيز كامل نخواهد گرديد ، و نيز آنهايى كه بلقاء رحمت الهى كه معاد و روز رستاخيز است كافر گرديدند يعنى انكار معاد نمودند ، نتيجه انكار آيات خدا و معاد دو چيز خواهد بود : يكى مأيوس بودن از رحمت خدا در صورتى كه رحمت رحمانى او تمام موجودات را فرا گرفته كافرين بمبدء و معاد بانكارشان خود را از آن رحمت واسعه فيض سبحانى محروم گردانيدهاند و ديگر آنكه خود را در معرض عذاب اليم كه منتج دورى از رحمت او است واقع گردانيدهاند ، و در سوره يوسف ( ع ) آيه ( 86 ) حضرت يعقوب نبى ( ع ) بپسران خود