و گل را ايجاد نموده ، چنانچه تمام موجودات طبيعى چنينند مثل اينكه نطفه وقتى انسان ميگردد نه اين است كه يك شيئى هم نطفه باشد و هم انسان خداوند صورت نطفه را معدوم ميگرداند و بمادّه نطفه صورت انسانيت ميپوشاند ، در اينجا نيز چنين است كه صورت آتشى را از آتش گرفته و ماده آن را به صورت گل و رياحين درآورده و چنين عمل و امثال آن براى خداى تعالى آسان است بلكه چنانچه مشاهده مينمائيم موادّ موجودات على الدوام در خلع صورت و لبس صورت ديگرى ميباشند و چه مانعى دارد كه در اين مورد باراده حق تعالى از روى حكمت خلع صورت نارى و لبس صورت گلى بفوريت انجام گرفته باشد
وَ قالَ إِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثاناً مَوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضاً وَ مَأْواكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ
و ابراهيم ( ع ) به آنان گفت اين بتها را براى دوستى كه بين شما بت پرستان دائر مىباشد فراگرفتيد كه به يكديگر بپيونديد و در زندگانى دنيا با هم الفت گيريد و بر عبادت بتها اتفاق نمائيد و در روز قيامت بعضى از شما كه متبوع بود از تابع خود بيزار گردد و دوستى با او را انكار نمايد و بعضى از شما كه پيروان بودند بعض ديگر را كه پيش روان بودند لعنت كنند و بازگشت تمام شما جهنم خواهد بود و در آن روز يارى و مددكارى براى شما نخواهد بود كه از آتش دوزخ خلاص يابيد آنچه ابراهيم در تبليغ و اندرز آن جماعت پا فشارى نمود ذرّهاى در گوش سنگين آنان تأثير ننمود
فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ
پس از آنكه حضرت ابراهيم عليه السلام وظيفه رسالت خود را انجام داد و در ارشاد و نصيحت بنمروديان بسيار مبالغه نمود و با آن اظهار معجزه بزرگى كه به چشم خود ديدند كه آن توده آتش كذايى براى او گلستان گرديد با اين حال از او اعراض نمودند و گويند اول كسى كه بابراهيم ( ع ) ايمان آورد لوط ( ع ) بود ، بقولى لوط خواهر زاده و بقول ديگر برادر زاده او بود