ميدانند و نميخواهند مرتكب آن گردند گويند گناه فلان عمل به گردن من نترس و وارد شو ، اين است كه اين آيه جواب سابقين و لاحقين را بطور نيكو ميدهد .
وَ ما هُمْ بِحامِلِينَ مِنْ خَطاياهُمْ مِنْ شَيْءٍ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ
( من اول ) براى تبيين است و ( من دوم ) زائده است يعنى كفار به زبان چنين گويند لكن بردارنده چيزى از خطاهاى آنان نخواهند بود زيرا كه چنين قدرتى ندارند قوله تعالى
« وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى »
و به زبان چيزى ميگويند كه در دل معتقد به آن نميباشند زيرا اگر واقعا روش خود را خطاء ميدانستند در مقام علاج آن بر ميآمدند نه اينكه بخواهند ديگران را نيز مثل خود گردانند
وَ لَيَحْمِلُنَّ أَثْقالَهُمْ وَ أَثْقالًا مَعَ أَثْقالِهِمْ وَ لَيُسْئَلُنَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَمَّا كانُوا يَفْتَرُونَ
فقط چيزى كه بر كفار زياد مىشود اين است كه به اين گفتار ركيك خود كه از راه خدعه و تدليس ميخواستند مؤمنين را اغوا نمايند چنين مىشود كه در اثر سخنشان گناهان خودشان را سنگينتر ميكنند و سنگينى ديگرى بر سنگينى خود اضافه مينمايند و البته روز قيامت در دادگاه الهى پاى ميزان عدل از آنان سؤال خواهد شد كه اين چه دروغى بود كه به خود بستيد كه بار گناه ديگرى را بتوانيد كشيد .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ وَ هُمْ ظالِمُونَ
پس از بيان سخن ركيك كفار براى تسلّى دل رسولش « ص » در مقام بيان داستان نوح « ع » بر ميآيد كه با اينكه مدت تبليغ او بين جماعت مردم كه نهصد و پنجاه سال بود چنانچه در آيات ديگر تصريح نموده با كمال كوشش و جديت در شب و روز در خفاء و علانية مردم را بيكتا پرستى دعوت مينمود مردم از او نپذيرفتند و از هيچگونه اذيّت و آزار و توهينى در باره آن بزرگوار خوددارى ننمودند تا اينكه پس از اتمام حجّت عذاب طوفان آنان را فرا گرفت زيرا كه آنها ستمكار بودند اين بود كه بپاداش عمل خود گرفتار شدند و همگى غرق گرديدند