أُولِي أَجْنِحَةٍ
ملائكه را معرّفى مينمايد كه آنها صاحب بالها ميباشند
مَثْنى وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ
اسمى است براى دو دو ، سه سه ، چهار چهار - و براى اينكه تكرار نشود از اصل عدول نموده ( و
مَثْنى وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ
فرموده ) و ظاهرا تفاوت در بالهاى آنها اشاره بتفاوت مراتب آنها است در قوّت و شدّت و سير آنها در آفاق و سعودشان ، در آسمانها و نزولشان به زمين كه صاحب سه بال پيشى ميگيرد بر صاحب دو بال و نيز چهار بال بر سه بال .
چون ملائكه جسم لطيفند براى آنها ميسّر است كه بهر شكلى كه مأمور گردند در آيند اين است كه جبرئيل در موقع آوردن وحى براى حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به صورت دحيه كلبى كه گويا عرب جوان زيبايى بوده ظاهر ميگشته ، و نيز قرآن خبر ميدهد كه ملائكه براى حضرت ابراهيم و داود و حضرت لوط عليهم السلام به شكل بشر ظهور نمودند پس چه مانعى دارد كه آيه را به حال خود باقى گذاريم و گوئيم براى سرعت سيرشان در آفاق صاحب بالها ميباشند كه به آسانى توانند سير نمايند لكن ظاهرا بالهاى آنان مثل بال كبوتران نيست زيرا اگر چنين بود ماها هم به همين چشم سرمان ميتوانستيم آنها را ببينيم زيرا چنانچه از اخبار بسيار معلوم مىشود ملائكه اطراف عالم را گرفتهاند بعضى ملائكه موكّل بر باد بعضى موكّل بر آتش بعضى بر آب و نيز نزديكتر از همه بما ( كرام الكاتبيناند ) كه موظّف بر ضبط اعمال بشرند با اين حال ما آنها را به چشم سر نمىبينيم .
و چون بدلالت آيه و روايات بسيار ثابت و محقّق گرديده كه ملائكه صاحب بالها ميباشند ممكن است گفته شود چون ملائكه از عالم روحانيين و عالم ملكوتند
هامش
و قيام ندارند و بعضى هميشه صف زدگانند قوله تعالى( وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ )و بعضى هميشه تسبيح كنندگانند و ملول نميشوند قوله تعالى( وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ )چشم آنان را خواب نميگيرد و نه سهو و فراموشى در عقلهايشان پديد ميگردد و نه سستى در بدنشان عارض مىشود و نه غفلت و فراموشى ( در ذهنشان ) نمودار ميگردد و بعضى از ملائكه امين وحيند و زبانان و ترجمانانند بسوى پيمبران و ترددكنندگانند به احكام و اوامر الهى .