متاركه نمايد زيرا كه زيادتر از حق خود از حضرت مطالبه مينمودند و چون حضرت تمكن ظاهرى نداشت كه بدلخواه آنها عمل نمايد اين بود كه آنها را مخيّر نمود بين طلاق گرفتن و رها شدن يا بقناعت زيستن .
گويند ام السلمه از او بردى خواست ، ميمونه حلّه ، زينب بنت جحش برد يمنى ، امّ حبيبه جامه عالى ، حفصه جامه مصرى ، جويريه چادر ، سوده گليم ، و در آن وقت حضرت نه زن داشت : عايشه ، حفصه ، امّ حبيبه بنت ابى سفيان ، سوده دختر زمعه ، امّ سلمه دختر ابى اميّه اين پنج نفر از قريش بودند ، صفيّه دختر حىّ خيبريّه ، ميمونه دختر حرث هلاليّه ، زينب دختر جحش اسديّه ، جويريه دختر حرث اين چهار نفر از غير قريش بودند .
و چون زنها حضرتش را اذيّت مينمودند بامر خدا از بين آنها بيرون رفت و تا يك ماه در غرفه مسجد كه خزينه او بود منزل گرفت پس از آن اين آيه فرود آمد
( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ )
تا آخر اين بود كه آنان را جمع نمود و اين آيات را بر آنان خواند و آنان را مخيّر گردانيد بين طلاق و قناعت كه اگر زينت و متاع دنيا خواهيد حاضر گرديد براى طلاق گرفتن و اگر خدا و رسول و خانه آخرت خواهيد
فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْكُنَّ أَجْراً عَظِيماً
خدا براى نيكوكاران شما اجر بزرگ مهيّا نموده .
( من ) در ( منكنّ ) براى تبيين است نه تبعيض زيرا كه تمام زنها شقّ دوّم را اختيار كردند كه خدا و رسول و خانه آخرت باشد .
چگونه ممكن بود طلاق گرفتن را اختيار كنند زيرا همان شرافتى كه زوجيّت با پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه سلطان دنيا و آخرت بود داشتند براى آنان كافى بود .
يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ يُضاعَفْ لَهَا الْعَذابُ ضِعْفَيْنِ
اول خطاب به خود رسول اللَّه ( ص ) بود
( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ )
در اين آيه خطاب به خود ازواج است و آنان را تهديد مينمايد كه هر گاه بعضى از شما كار زشتى كه در خور مقام شما نباشد از وى صادر گرديد عذاب شما چون منسوب بپيغمبريد دو برابر عذاب