زيرا شكّى نيست كه مقصود از ضمير ( لهم ) فاسقين ميباشند كه در آيه بالا به آنها اشاره نموده و در اينجا نيز به آنان تذكّر ميدهند كه اين عذاب آتش جزاء انكار كافرين است كه منكر جهنّم و عذاب آتش گرديدهاند و مسلّما كفّار چنينند نه آدم با ايمان و لو هر قدر گناه كار باشد زيرا كه مؤمن و لو در درجه اوّل ايمان هم باشد نميتواند انكار بهشت و جهنّم و نعمتهاى بهشتى و عذابهاى جهنّم را از آتش و آب جوشان و باقى عذابهاى دوزخ را بنمايد زيرا انكار چيزى كه مكرّر در مكرّر بصراحت در قرآن مجيد بيان نموده و از محكمات قرآن بشمار ميرود از صفات كافرين است نه مؤمنين .
وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْأَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْأَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
بلاها و مصيبات دنيوى از قتل و غارت و اسارت و آنچه به نظر بزرگ ميآيد نسبت بعذابهاى اخروى كوچك مينمايد اين است كه ذات متعال بپيمبر خود خبر ميدهد و به لام تأكيد ( و لنذيقنّهم ) تأكيد مينمايد كه آنهايى كه منكر آيات خدا و عذاب اخروى از آتش و غير آن گرديدند پيش از آنكه به آن عذابهاى بزرگ قيامت برسند در دنيا هم به عذاب دنيوى كه شايد مقصود از ( ادنى ) كشته شدن و اسير شدن بدست مسلمانان و غير آن باشد تنبيه خواهند گرديد شايد آنان متنبّه گرديده بازگشت نمايند و از مخالفت بموافقت و از نفس پرستى به خدا پرستى بگروند .
ببين كرم و لطف پروردگار را نسبت ببنده عاصى دشمن دين خود چه قدر است كه علاوه بر آن راههاى هدايت از ارسال پيمبران و كتب آسمانى مخصوصا نبى خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و قرآن مجيد كه سر لوح تمام كتب سماوى است وى را در اثر تكذيب و دشمنى با اولياء حق تعالى از خود نرانده و باز از راه فضل و كرم كه شايد در اثر ذلّت و بيچارگى آن كبر و نخوت وى زائل گردد و به خود آيد و ايمان آورد و سعادتمند گردد او را ببليّات دنيا گوش مال ميدهد
( لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ )
كه شايد از كفر برگردد بايمان و رستگار گردد .