الى اللَّه مىشود و عاقبت كارش منجرّ بقرب و نزديكى بجوار قرب الهى خواهد گرديد
( ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ )
.
وَ مَنْ كَفَرَ فَلا يَحْزُنْكَ كُفْرُهُ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا
براى تسلّى دل رسولش در بسيارى از آيات بحضرتش خطاب مينمايد كه تو از كفر و گفتار نارواى مشركين و كافرين آزرده مشو وظيفه تو تبليغ رسالت است سر انجام كار آنها بسوى ما خواهد بود ما آنان را باعمال زشتشان خبردار خواهيم نمود و بكيفر عملشان خواهند رسيد .
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
زيرا كه خدا عالم است به آن حقد و حسد و بغض و كبر و باقى صفات نكوهيدهاى كه در باطنشان مخفى گردانيدهاند و در روز ( تبلى السّرائر ) همه اعمال و صفات و آنچه بر آنند مكشوف گردد و بمجازات افعال خود خواهند رسيد .
نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلى عَذابٍ غَلِيظٍ
خداوند تعالى كثير الفضل و قديم الاحسان است اين است كه بمقتضاى رحمت واسعه هر مخلوقى به قدر استعداد و قابليّت خودش بايد از رحمت غير متناهى الهى برخوردار گردد و چون در قيامت براى كفّار نصيبى از رحمت الهى نيست اين است كه در دنيا از نعمتهاى جسمانى دنيوى آنان را متمتّع ميگرداند چنانچه گفتهاند
( الدنيا سجن المؤمن و جنّة الكافر )
مخصوصا آنهايى كه براى دنياى خود زراعت نموده كه حاصل زراعتشان در همين دنيا نصيبشان خواهد گرديد زيرا كه غايت عملشان همين دنيا بوده قوله تعالى
( مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ )
.
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
چون هر فردى از بشر بلكه هر موجودى بفطرت يا بغريزه خود خدا را ميشناسد اين است كه هر گاه از كفّار سؤال كنى كه چه كس آسمانها و زمين را آفريده و از نيستى بهستى آورده آنان بفطرت اوليّه خود به زبان حال و قال گويند البتّه خدا ،