در هر كارى كه وارد ميگردد با قوّت عزم و اراده و استقامت و متانت آن عمل را به خوبى و درستى انجام خواهد داد .
چهارم -
( وَ لا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ )
از مردم روى مگردان اشاره به اينكه چنين عمل منتج مفاسد بسيار خواهد بود يكى باعث توهين مردم است و توهين به مسلمان نمودن گناه بزرگى است ، ديگر بين تو و آن كسى كه نسبت بوى اين عمل را نمودهاى دشمنى توليد ميگردد ، سوّم از اين عمل آن صفت نكوهيده باطنى خود را كه كبر يا حقد و حسد باشد ظاهر نمودهاى .
پنجم
وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ
بين مردم متكبّرانه و متجبّرانه راه نرو زيرا كه خدا دوست نميدارد كسى را كه به اين اوصاف باشد كه در راه رفتن بخرامد و بسيار فخر كننده باشد اشاره به اينكه ممكنى كه سر تا پا احتياج و فقر و ذلّت و بيچارگى است چه جا دارد كه به ديگران فخر و مباهات نمايد و در مشى و عمل و در گفتار و كردار ببندگان خدا كبر فروشى كند و به نظر حقارت مردم را بنگرد .
ششم -
( وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ )
در راه رفتن ميانه روى را اختيار كن نه زياد تند راه برو كه بوقار و متانت تو ضرر رساند و نه اينقدر آهسته راه برو كه يك آدم تنبل سستى به نظر آيى بلكه در راه رفتن بين اين دو را مراعات نما ، آرى ( خير الامور اوسطها ) انسان بايستى در تمام اعمال حدّ وسط را اختيار كند نه در طرف افراط رود و نه در طرف تفريط و معنى عدالت همين است .
هفتم -
وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ
در سخن گفتن غضّ صوت كن صداى خود را بسيار بلند نكن زيرا اگر صداى خود را بسيار بلند نمايى شبيه بصداى خر مىشود و منكر ترين صداها صداى خر است كه طبع منزجر از آن است .