يقين مراتبى دارد و مرتبه دانى و پست آن ( علم اليقين است ) هيچ عملى بدون آن مثمر ثمر نخواهد گرديد و يقين قطعى بآخرت و معاد علاماتى دارد كه بپاى داشتن نماز با تمام اجزاء و شرائط داخلى و خارجى آن يكى از علامات يقين بآخرت بشمار ميآيد و چنين است عطاء نمودن ذكاة كه آن هم علامت ديگرى خواهد بود . و تخصيص دادن اين دو عمل را ( بمحسنين ) براى اهميت آن است كه يكى راجع به زحمت بدنى است و ديگر مالى زيرا كه انسان به اين دو چيز كه آسايش بدن و كثرت مال باشد خيلى علاقهمند است و كسى كه از روى خلوص مداومت بر اين دو عمل نمايد معلوم مىشود كه بآخرت يقين دارد .
أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
( اولئك ) اشاره است به كسانى كه داراى اين اوصاف سه گانه باشند بپاى داشتن نماز و عطاء كردن زكات و يقين بآخرت و اين اشخاص از طرف پروردگارشان از هدايت شدگان و رستگارانند ظاهرا تكرار ( اولئك ) و نيز ضمير ( هم ) براى تأكيد و اهميت اين سه مطلب است .
گمان نشود كه نماز يك امر كوچكى است اگر با تمام شرايطى كه در محل خود ذكر شده با يقين بآخرت مداومت شود آدمى را از هر عمل بد و منكرى محفوظ ميدارد چنانچه در سوره ( عنكبوت ) آيه 44 فرموده
( إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ )
و چنين نمازى كه انسان را از هر كار قبيح و منكرى باز دارد البته راه وى را بسوى پروردگارش باز ميگرداند و سبب سعادت و رستگارى او خواهد گرديد لكن متأسفانه فلان مؤمن چهل پنجاه سال نماز ميخواند و اگر بر فحشاء و منكرش زياد نشده باشد مىبينيم ذرهاى از آن كم نگرديده آيا چه شده كه نمازى كه هدايت مؤمن و سبب رستگارى اوست و بايد راه وى را بسوى معرفت و رحمت حق تعالى باز گرداند و او را مورد رحمت خداى متعال واقع گرداند و نيز نمازگذار را از فحشاء و منكر نگاه دارد اثر خود را از دست داده و خنثى گرديده معلوم مىشود عيب در نماز گذار است كه اولا يقين قطعى بمعاد ندارد و ثانيا در شرائط نماز اهمال