آن وقت است كه جسما و روحا با تمام خصوصيّات و آنچه از ملكات حميده و نكوهيده كه در خود اندوخته و حسنات و سيّئاتى كه عمل نموده با آثار و خواصى كه از آنها پديدار ميگردد تماما تظاهر مينمايد .
وَ لَئِنْ أَرْسَلْنا رِيحاً فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ
لام ( لئن ) توطئه قسم است ( لظلوا ) جواب قسم است و مرجع ضمير ( فرأوه ) مىشود ( رحمة اللَّه ) در آيه بالا باشد و ممكن است زرع باشد و نزد بعضى ضمير راجع بسحاب است كه زردى ابر علامت باران نيست .
خلاصه آيه اعتراض به كسانى است كه كفران نعمت ميكنند كه اينان وقتى بادى را كه ( دبور ) مينامند بوزد و زراعت خودشان كه سبز و خرم بود ببينند زرد گرديده و بر خلاف آنچه منتظر بودند از رحمت خدا كه زراعتشان حاصل نيكو دهد ببينند بى ثمر گرديده آنان عوض اينكه رو به خدا آرند و از او طلب رحمت كنند بنعمتهاى گذشته كافر گردند و از رحمت خدا نااميد شوند .
فَإِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ
در اين آيه و آيات ديگر كافرين را بمردگان تشبيه نموده زيرا آنان از آن روح ايمانى كه در مؤمنين پديد گرديده خود را بى نصيب گردانيدهاند اين است كه از آن حيات حقيقى محرومند و در اثر فقدان آن روح حقيقى گوش و چشم روحانى آنها كر و كور گرديده نميتوانند كلام حقّانى را بشنوند و نه آثار رحمت الهى را ببينند و اينان مانند كرانى مانند كه پشت كرده باشند كه به هيچ ترتيبى نميشود وى را فهمانيد و اگر پشت نكرده باشند به اشاره قدرى ميفهمند .
وَ ما أَنْتَ بِهادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ
ثانيا باز خطاب برسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نموده كه تو چنين قدرتى ندارى كه كوران يعنى آنهايى كه چشم دلشان كور گرديده از گمراهى و كجروى بطريق مستقيم اسلام رهبرى گردانى مگر كسانى را كه بآيات و نشانههاى قدرت خداى تعالى ايمان آورده و تسليم امر پروردگار گرديدهاند .