پيمبرانى با معجزههاى هويدا براى هدايت گروه مردم آمدند و بعضى به آنها گرويدند و بعضى مخالفت نمودند بلكه چنانچه از آيات بسيارى معلوم مىشود اضافه بر اينكه سخن آنها را نپذيرفتند از هيچ نوع ايذايى در باره آن بزرگواران خوددارى ننمودند نسبت سحر و دروغ از انواع و اقسام افتراءها و اذيّت زبانى و غيره فروگذار ننمودند
فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا
چون بعضى كافر شدند و بعضى ايمان آوردند اين بود كه ما از آنهايى كه نگرويدند انتقام كشيديم زيرا كه آنان در مورد انتقام واقع گرديدند .
وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ
خداى تعالى خود را ملزم گردانيده و به كلمه علينا بر خود ثابت كرده كه بر ما محقّق و ثابت است كه مؤمنين را يارى كنيم و براى فتح و مظفريّت آنها از كفّار انتقام بكشيم و مؤمنين را بر كفّار مسلّط گردانيم .
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ
اين آيه متمّم آيه بالا است « و من آياته ان يرسل الرياح مبشرات » در اينجا در مقام اظهار قدرت و آثار عظمت و رحمت خود برآمده و چگونگى نزول باران و آن لطائف صنعتى كه در ترتيب و نظام آن به كار برده تذكّر ميدهد كه بامر تكوينى باد را مأمور ميگرداند كه ابرها را در آسمان پهن كند و آنها را بهيجان درآورد و قطعه قطعه گرداند و بآنطورى كه مشيّت ازلى اقتضاء نموده بهر محلّى و جايى كه مأمور گرديدهاند مىبارند و از حسن تدبير ايزدى چنين مقرر فرموده كه از خلال ابرها باران قطره قطره بر زمين ريزش نمايد و در زمين فرو رود و خرابى نرساند و بهر محلّى كه خدا خواست از منزلگاه بندگان كه بزراعت و مزرعه و محل كشت و كار آنان است بارش اصابت نموده و اهل آن محل شادان و مسرور گردند .
وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمُبْلِسِينَ
( ان مخفّفه از مثقّله جمله را بتأويل مصدر آرد ) يعنى قبل از نزول باران نااميد بودند ، و آيه منصرف بموقع خشكسالى است كه مردم از نزول باران نااميد بودند