رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
خطاب مهر آميز برسولش نموده كه اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم اين قرآن رحمت و لطفى است از جانب پروردگار تو و محققا پروردگار تو شنوا است كه ناله درونى و استغاثه باطنى بشر را كه براى نجات از اين درياى پر خطر دنيا محتاج بقائد و پيشوايند و راه نجات ميطلبند ميشنود و لو آنكه خود آنان ملتفت نميباشند و بطريق نجات آنها دانا است .
رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ - لا إِلهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَ يُمِيتُ رَبُّكُمْ وَ رَبُّ آبائِكُمُ الْأَوَّلِينَ
ذات متعال در اين دو آيه سه صفت از اوصاف جمال ذاتى سرمدى خود را تذكر ميدهد اول مقام ربوبيّت كه خود را بربّ و مربّى و پرورش دهنده موجودات از آسمانها و زمين و آنچه بين آنها است از موجودات ارضى و سمائى معرفى فرموده .
دوم مقام الوهيّت كه إله و ايجاد كننده تمام موجودات مادّى و غير مادى همان فرد سرمدى است و در مقام الوهيّت و خالقيّت شريك و انبازى ندارد :
سوم متفرد بودن خود در فعل و عمل كه بالاترين آنها حيات و ممات است او اشياء مرده را زنده مىكند و پس از آن ميميراند ، و در اين آيات نظر به اينكه بايستى از اثر پى بمؤثر برد و حدوث و امكان و حركت موجودات بگرد هم دليل بارز و ظاهرى است براى اثبات واجب الوجود جلّ و علا كه إله و خالق و موجد عالم است اين است كه در اين آيه و بسيارى از آيات ديگر اول خود را بخلقت آسمانها و زمين ببشر معرفى مينمايد تا وقتى نظر ميكنند به اين نظام حيرت بخش بديع آفرينش و اين كاخ مجلل جهانى را تحت تدبّر قرار ميدهند قدرى باسرار خلقت پى برند و ببينند در دل هر ذرهاى از موجودات رموزى نهفته و اسرارى منطوى گرديده .
دل هر ذرهاى كه بشكافى * آفتابيش در ميان بينى سعدى
آن وقت علم قطعى بوجود مبدء حكيم و قادر توانا پيدا نمايند .
پس از آن از روى نظام و وحدت عالم كه چنانچه معلوم است تمام موجودات