اسم ليس ( و ماء ) موصوله يا مصدريّه ( سعى ) حركت متوسط بين دويدن و آهسته رفتن ( واو ) آيه را عطف داده به آيه بالا
( أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى )
و در بيان اينكه فائدهاى نصيب انسان نميگردد مگر آنچه را كه در آن كوشش نموده و اطلاق آيه شامل ميگردد تمام فوائدى كه بايستى هر كسى به عمل خود بهرهبردارى نمايد خواه راجع به دنيا باشد يا بآخرت لكن بقرينه آيه بالا مصداق كاملش منافع اخروى است بلكه توان گفت منصرف بمنافع اخروى خواهد بود .
و چون ظاهر آيه نفع بردارى انسان را منحصر ميگرداند بسعى و كوشش خودش با اينكه ظاهر آيه منافات دارد با آيات و احاديثى كه انسان پس از مردن از عمل غير مثل خيرات و مهرات منتفع ميگردد و شايد در اين خصوص اخبار به حد تواتر رسيده اين است كه از مفسرين در توجيه آيه گفتارى نقل شده .
بيان شيخ طبرسى در تفسير مجمع البيان يعنى براى انسان جزائى نيست مگر آنچه را كه خودش عمل نموده نه عمل غير مثل اينكه كسى را دعوت بايمان مىكند و او قبول مىنمايد دعوت كننده بالتبع مستحق ستايش ميگردد و گويا براى دعوت او است كه چنين استحقاقى پيدا مىكند نه براى ايمان غير .
و بروايت ابن عباس كه از والبى نقل مىكند كه گفته اين آيه منسوخ است بقوله تعالى
( أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ )
سوره ( طور ) آيه 21 كه دلالت دارد بر اينكه عمل شخص در ذريه وى تأثير دارد .
عكرمه گفته اين آيه راجع بقوم موسى و ابراهيم ( ع ) است اما اين امّت بسعى و عمل غير بطور نيابت بهره مىبرند و كسى كه گفته آيه نسخ نشده گويد آيه دلالت بر عموم دارد مگر در جايى كه بدليل بخصوص تخصيص داده شود .
چنانچه زنى آمد خدمت حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم و گفت پدر من حج نرفته حضرت فرمود تو براى او حج بجا آور . پايان و در اينجا سخنان ديگرى نيز از مفسرين نقل شده لكن بهتر اين است كه