را با جل و زينش به من بده تا گناهان تو را به گردن بگيرم عثمان شتر را با رحلش بوى داد و شاهد گرفت و به گمان آنكه از گناه پاك شده ديگر صدقه نداد اين بود كه اين آيه فرود آمد كه اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ديدى آن مرد را كه از جنگ احد رو گردانيد و فرار نمود و در عوض اندكى از مال خود را ببرادر رضاعى خود بخشش نمود تا حامل وزر او شود و ديگر انفان را ترك كرد .
2 - بعضى از مفسرين گفتهاند آيه در باره وليد بن مغيره فرود آمده كه مال خود را انفاق ميكرد و در دين متابعت رسول صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم مينمود مشركين وى را سرزنش نمودند كه دين پدرانت را ترك نمودى ميگفت من از عذاب خدا ميترسم يكى از آنها گفت مقدارى از مالت را به من بده تا من گناه تو را به گردن بگيرم .
3 - ديگرى گفته اين آيه در باره ابو جهل آمده و آراء ديگرى نيز در شأن نزول آيه از مفسرين نقل شده كه چندان فائدهاى در بيان او نيست .
أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى وَ إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى
( وفى ) صفت ابراهيم خليل است كه در مقام بندهگى و مهر و محبت نسبت بمقام ربوبى چنان وفاء دار بود كه همه گونه مشقّات را تحمّل مىنمود و در بندهگى و عبوديّت مثل باقى پيمبران ثابت قدم بود و بدرستى از بوته امتحان بيرون آمده به آتش نمرودى و ذبح فرزند و هر گونه آزمايشى كه پيش ميآمد استقامت و مقاومت نمود تا آنكه خليل اللَّه گرديد .
خلاصه بهمزه استفهامى ( ا عنده ) و نيز ( ام لم ) در آيه بالا در مقام انكار چنين عقيده خامى است كه آيا او عالم بغيب است و آنچه ميگويد كه گناهان تو را به گردن ميگيرم مىبيند كه گناهش به گردن ديگرى افتاده و معاينه مىنمايد كه وزر و و بال گناهش بار او است .