كردن تعيين گرديده كه لواط كننده بسختترين عذاب در دنيا معذب گردد تا آنكه ديگران متنبه گردند و مرتكب چنين عمل شنيع نشوند .
فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ - فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ
شايد براى اينكه ابراهيم براى لوط ( ع ) كه پسر برادر او بود و نيز براى كسان او ناراحت نگردد كه مبادا بر آنان لطمهاى وارد گردد ملائكه گفتند ما از بين جماعت كفار كسانى را كه از مؤمنين بودند بيرون كرديم و تمام اهالى شهر ( مؤتفكه ) كافر بودند و همه مشمول عذاب گرديدند مگر يك خانه از مسلمانان كه آن خراب نگرديد و اهل آن سالم ماندند و آن خانه لوط و دو دختر او بود گويند در مدت بيست و يك سال كه لوط ( ع ) تبليغ رسالت نموده بود فقط يك نفر به او ايمان آورد اين بود كه همگى آنان مستحق عذاب گرديدند زيرا كه معلوم مىشود اصلا اهل آن شهر لايق هدايت نبودند اگر عدهاى از آنان ايمان داشتند شايد براى حفظ آنها باقى در امان ميماندند .
وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ
يعنى خرابى شهر ( مؤتفكه ) را باقى گذاشتيم تا آنكه آيت و نشانه باشد براى كسانى كه از عذاب دردناك ميترسند .
اشاره به اينكه پيمبران كسانى را توانند ارشاد نمايند كه حالت ايمان و تصديق در آنها باشد يعنى به خدا ايمان داشته باشند و معتقد باشند كه خداوند در موقع رحمت كثير الاحسان و در موقع غضب شديد الانتقام است چنين كسانى وقتى آثار عذابى كه بر گذشتگان وارد گرديده ديدند بر ايمانشان افزوده ميگردد و خوف و هيبت الهى بر قلبشان مستولى خواهد گرديد لكن اشخاص سست عقيده مثل اكثر مسلمان نماهاى امروزه كه هر آفت و بلائى بر آنها فرود آيد حمل بر امور طبيعى مينمايند و ابدا خود را مقصر نمىدانند قابل هدايت نخواهند بود