( إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )
« 1 » و در بحار از ابى سعيد خدرى و جابر نقل مىكند كه نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم فرموده ( باز داريد خود را از غيبت زيرا كه غيبت بدتر از زنا است كسى كه زنا نمود و توبه كرد توبه او قبول مىشود لكن غيبت كننده توبه او قبول نخواهد شد مگر وقتى كه آن كس كه غيبت او شده ببخشد .
و غير اينها آنچه از اخبار ، و از احاديث بر مىآيد اين است كه گناه غيبت خيلى بزرگ است .
و معلوم است عظمت گناه ناشى از زيادتى مفاسدى است كه بر آن مترتب ميگردد كه منافى با غرض شارع حكيم خواهد بود زيرا كه غرض شارع اتفاق مسلمين است بر طريق سلوك فى سبيل اللَّه و همكارى نمودن با هم در اصلاح جامعه و آنچه سعادت دنيا و آخرت آنان به آن تأمين ميگردد و غيبت بر خلاف صلاح جامعه و اتفاق بين آنان بلكه سبب تنافر و ضديت و دشمنى و نفاق ميگردد و باضافه غيبت كردن ناشى مىشود از بسيارى از صفات نكوهيده انسانى مثل حسد و كبر و عداوت و بغض و خودپسندى و غير اينها اين است كه گناه آن خيلى شديد است .
و بايد دانست كه غيبت كردن همين طورى كه گفتن آن بد و گناهست شنيدن و رضايت داشتن به آن نيز گناهست كه گوينده و شنونده در گناه مساوى خواهند بود مگر آنكه شنونده اگر ميتواند گوينده را منع كند و اگر نتوانست از آن مجلس برخيزد و اگر آن نيز ميسر نشد در دل كاره باشد و گوش به حرف او ندهد و در مواردى غيبت استثناء شده يعنى غيبت كردن يا واجب يا جايز شده است كه شرح آن در كتب فقهيّه و ( كشف الرّيبة ) و ( قلع الغيبة ) مسطور است طالبين به آنها مراجعه نمايند .
وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ
ذات احديت پس از بيان منكراتى كه در آيات بالا نهى فرموده در آخر آيه
هامش
( 1 ) - سوره نور آيه 18 بدرستى كسانى كه دوست دارند عيبى براى مؤمنين فاش گردانند براى آنان است عذاب دردناك