شمايى كه منتظر وقوع قيامت ميباشيد وقتى قيامت برپا گرديد ديگر كجا تذكر و عمل به حال شما نفع ميدهد .
آرى دنيا جاى عمل است و آخرت محل جزا و پاداش و نتيجه گرفتن است انسان تا وقتى در دنيا حيات دارد استعداد هر نوع كمالى را داراست لكن وقتى مرد عمل او منقطع ميگردد زيرا آنچه قادر حكيم در آن استعداد كمال گذاشته كه بايستى بسعى و عمل از قوه بفعل آرد به مردن آن قوّه و استعداد كمال منقطع خواهد گرديد و فعليت وجودش همان است كه در ايام حيات دنيوى كسب نموده ديگر براى وى ترقى و صعودى نيست و پس از مرگ نتيجه اعمال و افعالش عايدش خواهد گرديد و اين است سنت خدا
( وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا )
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ
خداى متعال بپيمبر گرامى خود امر فرموده كه بدان نيست الهى مگر خداى واحد يكتا و براى گناه خودت و براى مردهاى مؤمنين و زنهاى مؤمنات طلب آمرزش نما .
چون اتفاقى بين علماى مذهب اماميه است كه پيمبران مخصوصا پيمبر خاتم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم معصوم و از هر خطا و گناهى خالى و پاك بودند شايد مقصود از ( ذنبك ) كه بمعنى گناهست يا ترك اولى باشد يا اشتغال بامور دنيوى چنانچه از خود حضرتش نقل ميكنند كه فرموده من روزى هفتاد مرتبه ( استغفر اللَّه ميگويم ) كه استغفار حضرتش از جهت اشتغال بوظائف تبليغ و توجه بامور رسالت بوده كه بمقتضاى طبيعت بشريت كه
( أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ )
شاهد بر اين است اشتغال به آن گاهى مانع از توجه تام بخداى تعالى مىگرديده و امور طبيعى غالب مىگشته .
اگر چه آن هم بامر خدا و اطاعت او بوده نه گناه لكن نظر به اينكه
( حسنات الأبرار سيئات المقربين )
نسبت بمقام قرب او سيئه مينموده اين بود كه مأمور ميگردد به استغفار كه براى خودت و مؤمنين طلب آمرزش نما يعنى پس از تبليغ رسالت از خلق