( تعسا ) مصدر است و در لغت بمعنى هلاك و عثار و سقوط و شرّ و بعد و انحطاط استعمال شده . ( مجمع البحرين ) يعنى كسانى كه كافر شدند خداوند آنان را ذليل و هلاك گردانيد و در ميدان جنگ قدمهاى آنان را لغزيده و شكست خورده و كوششهاى آنها نتيجه بخش نگرديده و چون خوش نداشتند و كناره جويى مينمودند آن چيزى را يعنى قرآنى را كه براى پيمبرش فرود آورده اين بود كه ذليل و شكست خورده گرديدند و اعمال آنان حبط و بى اثر خواهد گرديد .
بروايت منهج از امام محمّد باقر عليه السّلام نقل مىكند كه فرموده مقصود از اين آيه اين است كه چون كفّار كراهت داشتند از فضائلى كه در شأن على بن ابى طالب عليه السّلام فرود آمده اين بود كه آنها گمراه شدند و اعمال آنان حبط گرديد زيرا كه ثواب بر توحيد و خلوص در عبادت فرع ولايت و محبّت به آن حضرت و اولاد طاهرين وى است .
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ دَمَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لِلْكافِرِينَ أَمْثالُها
( دمّر ) در لغت بمعنى هلاكت است يعنى خدا آنها را هلاك گردانيد و اين آيه نظير قوله تعالى است
( فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ مَكْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْناهُمْ وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ )
سوره نمل آيه 52 يعنى عاقبة مكر آنان بدمار و هلاكت انجاميد و در اينجا براى تنبه غافلين و فرو رفتگان در وادى جهالت فرموده چرا اينان در زمين حركت نمىكنند تا آنكه بآثار گذشتگان نظر كنند و به بينند و پى ببرند و متنبه گردند كه چگونه در اثر مخالفت امر خدا و انكار پيمبران و مكر آنها و اذيت و ظلمى كه نسبت به آن بزرگواران روا داشتند آنان را هلاك گردانيديم و بايست بدانند كه هلاكت آنها در اثر كفر و نافرمانى آنان انجام گرفته و همانطورى كه دمار از روزگار گذشتگان برآورديم امثال چنين عذابها را براى اين كافرين نيز مهيّا گردانيدهايم .