ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ أَنَّ الْكافِرِينَ لا مَوْلى لَهُمْ
( ذلك ) اشاره به آيه بالا است عزت و شرف و فتح و فيروزى مؤمنين براى اين است كه آنان دين خدا را يارى كردند
( يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ )
چون آنها دين خدا را يارى كردند در مورد كرامت حقّ تعالى واقع شدند و خدا مولى و دوست آنها گرديده .
و علامت دوستى خدا نسبت بعبد اين است كه عبد مطيع بوجدان سرّى خود مىيابد كه محبّت و مهر و دوستى حقّ تعالى در قلب وى جاى گزين گرديده و در اثر ايمان و تقوى و يارى دين خدا چنين موهبت عظمى نصيب وى گشته .
( وَ أَنَّ الْكافِرِينَ لا مَوْلى لَهُمْ )
و چون كفّار در اثر كفرشان خود را از مورد نظر لطف حق تعالى انداخته اين است كه دوستى براى آنان نيست زيرا كه اگر خدا كسى را دوست داشت تمام موجودات چون جند و لشگر و زير فرمان اويند همه يار و ياور و دوستان او مىگردند و بامر حقّ تعالى در هر جايى كه مستأصل گرديد اگر مصلحت اقتضاء نمايد وى را يارى مىنمايند و امور او را اصلاح خواهند گردانيد .
إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَ يَأْكُلُونَ كَما تَأْكُلُ الْأَنْعامُ وَ النَّارُ مَثْوىً لَهُمْ
خداى تعالى بمؤمنين و كسانى كه عمل صالح و نيكو نمودهاند وعده ميدهد ببوستانهايى كه از زير درختان آن نهرهاى آب رحمت كه هميشه جريان دارد و انقطاعى براى آن نيست جارى خواهد بود و اهل بهشت در بهشت جاويدانند و نعمتهاى آن ناشى از فضل و احسان او است و فيض رحمت او دائمى است و انقطاع نخواهد داشت زيرا كه او دائم الفضل و كثر الاحسان است و كفّار را تهديد مىكند كه همان - طورى كه بهشتهاى پر نعمت براى مؤمنين مهيّا و جايگاه آنان است كسانى كه كافر شدند و بمبدء و معاد معتقد نيستند و مقصود آنها فقط تمتع و حظوظ نفسانى